Egipt -

Luksor – największe muzeum świata

Gosia — Sat, 03 Aug 2024 16:15:28 +0000

Luksor, nazywany jest także największym muzeum świata na otwartej przestrzeni. Rzeczywiście jest tu tak dużo atrakcji turystycznych, że spokojnie można by było tu spędzić tydzień lub nawet dłużej. Miasto zostało wybudowane około 1400 p.n.e i znane było jako starożytne Teby. Obserwując Luksor oraz okolice można sobie wyobrazić, że miejsce to musiało wówczas powalać rozmachem. Nawet teraz pomimo, że minęło parę tysięcy lat, nadal można tu odczuć potęgę dawnego Egiptu. Starożytne Teby były ważnym ośrodkiem religijnym o czym świadczy ilość obiektów religijnych, które zachowały się do dzisiaj. We wschodniej części Luksoru znajduje się świątynia w Karnaku oraz Świątynia Luksorska. Obydwa obiekty połączone są szeroką Aleją Sfinksów o długości około 3 km, wzdłuż której można zobaczyć, jak można się domyślić, posągi sfinksów 😉 Tymczasem po drugiej stronie Nilu, w części zachodniej znajduje się m.in. Dolina Królów, Kolosy Memnona oraz Świątynia Hatszepsut. Zwiedzanie miasta najlepiej rozpocząć od Świątyni Luksorskiej, ale bynajmniej nie z samego rana tylko o zmierzchu. Zachodzące słońce oraz ciekawe oświetlenie tworzą niesamowity klimat tego miejsca. Przed wejściem do świątyni znajdują się dwa obeliski, które symbolizowały połączenie ziemi z bogami. Generalnie obeliski w starożytnym Egipcie były często lokowane przed świątyniami i pałacami. Według wierzeń Egipcjan były one domem boga słońca – Ra. Tuż za obeliskami można zobaczyć ogromne posągi Ramzesa II. Dalsza droga wiedzie przez dziedzińce otoczone licznymi kolumnami. Świątynia w Karnaku, zwana także Wielkim Hypostylem, zaskakuje skalą. Zresztą nie ma się co dziwić, była budowana przez półtora wieku. Została wzniesiona ku czci boga Amona – Re. Największe wrażenie robi sala hypostylowa – którą tworzy 138 kolumn, ozdobionych w sposób mający przypominać kwiaty papirusu. Ściany świątyni zdobią liczne obrazki, pełniące rolę nośnika informacji. Bardzo popularnym motywem są rysunki skarabeusza, który według wierzeń Egipcjan był uważany za boga wschodzącego słońca. Na terenie kompleksu znajduje się również Święte Jezioro, w którym hodowane były krokodyle symbolizujące boga Sobka oraz hipopotamy symbolizujące boginię Teoris. Podobno one także były balsamowane i chowane zgodnie z tradycją egipską. Zupełnie inną odsłonę Luksoru można zobaczyć po drugiej stronie Nilu. Wystarczy zaledwie parę minut rejsu, aby znaleźć się w kompletnie innej rzeczywistości. Zielone pola znajdujące się we wschodniej części Nilu, ustępują miejsca jałowemu, pustynnemu krajobrazowi. Wydaje się jakby, Luksor był naturalnie podzielony na część tętniącą energią i pustą, pozbawioną życia. Obiekty znajdujące się po tej stronie zdają się to potwierdzać. Zlokalizowana jest tu Dolina Królów – kompleks 63 grobowców faraonów. Większość z nich jest udostępniona do zwiedzania. Miejsce to robi niesamowite wrażenie. Wewnątrz grobowców można zobaczyć kolorowe malowidła, przedstawiające najczęściej motyw łodzi, symbolizującej śmierć. Co prawda większość z grobowców została splądrowana, jednak na miejscu za dodatkową opłatą można zobaczyć grobowiec Tutenchamona. Był to jedyny grobowiec, który uszedł uwadze złodziei. Gdy w listopadzie 1922 r., Howard Carter wraz z grupą archeologów, weszli do środka, wewnątrz odkryli podobno około 2 tysiące przedmiotów, w większości kosztowności. Jednak ciężko mówić o szczęściu ekipy, gdyż zostali dotknięci tzw. klątwą Tutenhamona. Archeolodzy zaczęli umierać w nie do końca wyjaśnionych okolicznościach, co odczytywane było jako zemsta faraona za zakłócenie jego spokoju. Nieopodal Doliny Królów znajduje się Świątynia Hatszepsut. Duża część świątyni została wykuta w skale, a całość robi niesamowite wrażenie głównie dzięki otaczającym ją widokom na dolinę Nilu. Kompleks ten podzielony jest tak jakby na trzy tarasy, z których można podziwiać zielone pola po drugiej stronie rzeki, kontrastujące z pustynnym krajobrazem. Warto dodać, że to dzięki polskim archeologom świątynia została udostępniona do zwiedzania. Opuszczając zachodni brzeg Nilu, warto zajrzeć jeszcze na stanowisko archeologiczne dawnej świątyni Amenhotepa III. Co prawda, ze świątyń praktycznie nic nie zostało, natomiast można zobaczyć tutaj 18 metrowe kolosy Memnona. Co ciekawsze, także w starożytnych czasach kolosy stanowiły niezwykłą atrakcję turystyczną, choć właściwie nie kolosy, a kolos znajdujący się po prawej stronie. W wyniku trzęsienia ziemi w 27 r. p.n.e. został zniszczony w taki sposób, że pod wpływem wiatru wydawał charakterystyczny dźwięk. Jednak Luksor to nie tylko jedno wielkie stanowisko archeologiczne. W mieście toczy się normalne życie, które warto zobaczyć, choćby na tutejszym bazarze. Jest to idealne miejsce to obserwacji codziennego życia mieszkańców. Boczne uliczki, są nie mniej ciekawe. Zwiedzanie warto zakończyć nad brzegiem Nilu, o zachodzie słońca.

Artykuł Luksor – największe muzeum świata pochodzi z serwisu .

Abu Simbel – zakopane świątynie i fatamorgana

Gosia — Thu, 16 Sep 2021 05:43:51 +0000

Abu Simbel, to jedna z największych atrakcji turystycznych Egiptu, zaraz za piramidami w Gizie. Znajduje się na dalekim południowym krańcu Egiptu, tuż pod granicą z Sudanem, tak właściwie pośrodku niczego, lub bardziej szczegółowo, pośrodku Sahary, z dala od jakiejkolwiek cywilizacji. Jest to wystarczającym powodem, aby się tu znaleźć, gdyż życie tutaj wygląda zupełnie inaczej niż w pozostałej części Egiptu. Abu Simbel stanowi dwie świątynie: Ramzesa II oraz jego żony Nefertari. Świątynia Ramzesa poświęcona jest bogom słońca Amonowi-Re i Re-Horachte oraz bogu sztuki i rzemiosł Ptahowi. Tak właściwie przez wieki były zakopane pod pustynnym piaskiem. Dziś możemy je oglądać dzięki szwajcarskiemu podróżnikowi Johannowi Burckhardt, który w 1819 r., odkrył to miejsce. Wejście do świątyni Ramzesa II robi niesamowite wrażenie, zdobią je olbrzymie posągi tego władcy, każdy z nich ma 20 m wysokości. U nóg faraona można natomiast zobaczyć pozostałych członków rodziny królewskiej: jego żonę Nefertari oraz dzieci. Cała świątynia liczy około 30 metrów wysokości. W środku znajdują się liczne reliefy, przedstawiające potęgę faraona i jego odwagę. Wnętrze świątyni jest dość mroczne, natomiast w ciągu dwóch dni w roku 22 lutego o 22 października, figury bogów słońca Amona-Re i (Ra-Horakhty and Amon-Re) oświetlają promienie słoneczne. Znajdująca się tuż obok świątynia Nefertari została poświęcona ukochanej żonie Ramzesa oraz bogini miłości i piękna Hathor. Jest kopią świątyni Ramzesa. Przy jej wejściu można zobaczyć cztery posągi przedstawiające Ramzesa II i dwa prezentujące Nefertari. Co ciekawsze, jest to jedyne miejsce w którym posąg faraona i jego żony są równe, zazwyczaj żony faraonów były „lokowane” w ich nogach. Świadczy to o dużej niezależności i władzy Nefertari, która musiała mieć dużą konkurencję. Ramzes II według szacunków miał około 170 dzieci, zatem musiał mieć dużą słabość od kobiet. We wnętrzu świątyni można zobaczyć płaskorzeźby przedstawiające Nefertari. Co ciekawsze, obecnie świątynie znajdują się w zupełnie innym miejscu niż zostały wybudowane. W latach 1964 – 1968 podjęto wielkie przedsięwzięcie mające na celu przeniesienie budowli. Konieczność relokacji była spowodowana budową na Nilu Wysokiej Tamy Asuańskiej, która zagroziła zalaniem świątyń. Świątynie zostały wówczas podzielone na kawałki, które następnie ułożono jak klocki Lego, na specjalnie utworzonym wzgórzu, tak aby wody utworzonego sztucznie Jeziora Nasera nie stanowiły dla nich zagrożenia. Odtworzono również usytuowanie świątyni Ramzesa, tak aby uzyskać efekt oświetlenia posągów dwa razy w roku. Co ciekawsze, pracami z ramienia UNESCO kierował polski archeolog – Kazimierz Michałowski. Tak jak wspomniałam na początku, Świątynie w Abu Simbel nie są jedynym powodem dla którego warto się tu wybrać. Niesamowite pustynne krajobrazy oraz możliwość podpatrzenia jak żyją tu ludzie w mojej opinii była nawet większą atrakcją. Można tu zobaczyć charakterystyczną architekturę. Budynki zwieńczone są kopułami, co umożliwia lepszą wentylację. Odpowiedni ciąg powietrza jest tutaj bardzo istotny, ponieważ temperatura może sięgać nawet 50 stopni Celsjusza. Do niedawna myślałam, że jestem odporna na wysokie temperatury, ale uwierzcie mi, jest tam naprawdę gorąco 😉 Tylko część budynków jest tutaj murowana. Generalnie bardzo często można zobaczyć różnego rodzaju szałasy czy prowizoryczne namioty. Na pierwszy rzut oka widać, że życie tutaj nie jest łatwe. Na pustyni gdzieniegdzie widać systemy nawadniania, jednak roślinności brak. W takim razie, z czego właściwie ludzie tutaj żyją? Bliskość granicy z Sudanem powoduje, że miejscowość Abu Sunbul jest ważnym ośrodkiem handlowym. Na drodze można spotkać przede wszystkim ciężarówki transportujące rozmaite towary. Często na pace można zobaczyć bydło, które sprowadzane jest tutaj z Sudanu. Na miejscu przechodzi kwarantannę, po czym jest dalej przewożone na północ Egiptu. Przy drodze można zobaczyć liczne magazyny, stragany, opony oraz kości zwierząt – prawdopodobnie jest to bydło, które nie przetrwało dalekiej podróży. Na ulicach widać głównie facetów, natomiast kobiety można dostrzec na przystankach. A na koniec jeszcze jedna niespodzianka 🙂 Po drodze w kierunku Asuanu można zobaczyć fatamorganę. Widok ten zrobił na mnie niesamowite wrażenie, rzeczywiście wyglądało to tak, jakby skały odbijały się w lustrze wody. Szkoda, że zdjęcia niestety nie oddają tego zjawiska.

Artykuł Abu Simbel – zakopane świątynie i fatamorgana pochodzi z serwisu .