O'ahu -

Pearl Harbor – „Nalot powietrzny na Pearl Harbor, to nie jest musztra”

Gosia — Thu, 01 Mar 2018 21:41:43 +0000

Kupując bilety lotnicze na miesięczny pobyt na Hawajach, nie miałam jeszcze wizy amerykańskiej, a tym bardziej planu podróży, jednak w głowie na swojej liście must – see od początku było Pearl Harbor. Na Hawajach, jak już kiedyś pisałam, tanio nie jest, tzw. Passport to Pearl Harbor – bilet uprawniający do zwiedzania wszystkich miejsc kosztuje 72$, jednak w mojej opinii miejsce to jest naprawdę warte każdego wydanego bucksa. Pearl Harbor znajduje się na hawajskiej wyspie O’ahu, w miejscowości Pearl City, zlokalizowanej w niewielkiej odległości od słynnego Honolulu. Sama nazwa Pearl Harbor wywodzi się od pierwotnej hawajskiej nazwy – Wai Momi, co znaczy „perłowe wody”. Wody obecnego Pearl Harbor, były kiedyś zasobne w dużą ilość ostryg produkujących perły. Od 1912 r. funkcjonuje tutaj jedna z najważniejszych amerykańskich baz powietrzno – morskich. Budowa bazy rozpoczęła się w 1901 r., natomiast po licznych inwestycjach polegających między innymi na pogłębianiu portu, w 1934 r. była w stanie pomieścić całą amerykańską flotę Pacyfiku, pomijając największe lotniskowce. Nie będę szczegółowo rozpisywać się na temat tła historycznego oraz ataku, gdyż te informacje są w dużej ilości dostępne w necie, jednak w skrócie w punktach przedstawię najważniejsze fakty. – Strategiczne położenie Hawajów w połowie drogi pomiędzy USA a Japonią, miało wpływ na decyzję Japonii o ataku na Pearl Harbor w dniu 7 grudnia 1941 r. Celem Japończyków było powstrzymanie USA od działań wojennych w południowo – wschodniej Azji. – Japoński atak na Pearl Harbor można w zasadzie uznać za punkt zwrotny w historii II wojny światowej, gdyż w jego wyniku Stany Zjednoczone przystąpiły do działań wojennych. – Atak rozpoczął się o 7.55 rano i trwał niecałe dwie godziny. Miał się składać z 3 nalotów, natomiast zostały zrealizowane tylko dwa. Trzecia faza ataku miała polegać na zniszczeniu całej infrastruktury portu oraz zbiorników z paliwem, realizacja tego planu, z pewnością uniemożliwiłaby funkcjonowanie Pearl Harbor przez bardzo długi czas. – Cała operacja nie została poprzedzona wypowiedzeniem przez Japonię wojny oraz była ogromnym zaskoczeniem dla żołnierzy stacjonujących w bazie, którzy byli kompletnie nieprzygotowani na taki rozwój wydarzeń. W chwili ataku w bazie zapanował totalny chaos, niektóre amerykańskie myśliwce wzbiły się w powietrze do ataku Japończyków, tymczasem na ziemi uruchomiono system obrony przeciwlotniczej, który niszczył wszystkie obiekty w powietrzu, także te amerykańskie. – Straty po stronie amerykańskiej wyniosły ponad 2300 wojskowych oraz 68 cywilów, a także około 1200 osób zostało rannych. Po stronie japońskiej śmierć poniosło 65 wojskowych oraz jeden pilot został wzięty do niewoli. – Pomimo ogromnych strat w wyposażeniu bazy, siły japońskie nie zrealizowały głównego celu ataku – zniszczenia lotniskowców, których nie było tego dnia w bazie. Było to ogromnym błędem, gdyż jak się później okazało w trakcie działań wojennych na Pacyfiku, to głównie lotnictwo odegrało kluczową rolę, a nie marynarka wojenna. Ponadto większość zniszczonych pancerników, za wyjątkiem dwóch USS Arizona i USS Oklahoma, zostało odbudowanych i przywróconych do służby. – Nalot na Pearl Harbor rozpoczął wojnę na Pacyfiku oraz włączył USA do II wojny światowej. Co ciekawsze, Pearl Harbor jest do dzisiaj jedną z największych amerykańskich baz marynarki wojennej. Najważniejszym punktem bazy/muzeum jest Arizona Memorial – budowla znajdująca się się tuż nad zatopionym wrakiem okrętu USS Arizona. W wyniku ataku na okręcie poniosło śmierć ponad 1100 marynarzy, a zatem prawie połowa ze wszystkich ofiar Pearl Harbor. Wstęp do Arizona Memorial jest bezpłatny, z głównego kompleksu Visitor Center dopływają tu specjalne łódki. Niestety nie udało mi się odwiedzić tego najważniejszego miejsca w Pearl Harbor, gdyż tego dnia jedna z łódek uderzyła w pomost przy Arizona Memorial, uniemożliwiając bezpieczne zwiedzanie. Jednak jak się później okazało, fakt ten zrekompensowały mi dwa inne obiekty, które na stałe nie stacjonują w bazie, ale o tym na koniec. Kolejnym ciekawym punktem jest okręt podwodny USS Bowfin określany także jako Pearl Harbor Avenger – Mściciel Pearl Harbor, który można zwiedzić w środku. Tuż obok znajduje się Pacific Submarine Museum, w którym oprócz licznych plakatów można zobaczyć przecięty na pół pocisk balistyczny Poseidon C-3. Natomiast na zewnątrz muzeum można obejrzeć prawdziwy japoński kaiten – rodzaj żywej torpedy, wykorzystywanej do ataków samobójczych oraz innego rodzaju torpedy. Pozostałe punkty zwiedzania znajdują się na wyspie Ford, na którą z Visitor Center kursują co 15 minut specjalne busy. Ogromne wrażenie robi pancernik USS Missouri, zwany także Mighty Mo lub Big Mo tzw. Potężna/Wielka Mo. Pancernik jest obiektem szczególnym w amerykańskiej marynarce wojennej, gdyż na nim 2 września 1945 r. został podpisany akt kapitulacji Japonii. Dokładne miejsce podpisania kapitulacji można zobaczyć w trakcie zwiedzania pancernika. Po zakończeniu wojny USS Missouri brał jeszcze udział w wielu działaniach wojennych m.in. w Zatoce Perskiej w 1991 r., po czym został wycofany ze służby oraz skierowany do Pearl Harbor jako okręt – muzeum. Oprócz miejsca podpisania aktu kapitulacji Japonii, można tu zobaczyć liczne pomieszczenia dla załogi, ogromne działa czy usiąść na stołku kapitańskim, z którego roztacza się niesamowity widok na bazę Pearl Harbor. Według mnie najciekawszym miejscem w Pearl Harbor jest Naval Air Station z wieżą kontroli lotów oraz dwoma hangarami. Charakterystycznym obiektem jaki rzuca się tu w oczy jest wieża kontroli lotów. Pierwsze słowa jakie zabrzmiały z niej w dniu 7 grudnia 1941 r., brzmiały: „Nalot powietrzny na Pearl Harbor, to nie jest musztra” (“AIR RAID PEARL HARBOR THIS IS NO DRILL”). Warto dodać, że budowę wieży rozpoczęto na początku 1941 r., a w momencie japońskiego ataku nie była ona w pełni ukończona. W pierwszym hangarze nr 37 można zobaczyć samoloty z czasów II wojny światowej m.in. dwupłatowy samolot zwany też Bush Stearman, który pilotował Prezydent Bush Senior. Drugi hangar o numerze 79 mieści m.in. śmigłowiec szturmowy Cobra oraz liczne inne śmigłowce i samoloty transportowe. Na zewnątrz jest też coś dla fanów Top Gun, słynny myśliwiec F-14 Tomcat, ale również McDonnell Douglas F-15 Eagle, radziecki MiG-15 czy P-40 Warhawk. Natomiast na koniec zwiedzania Pearl Harbor czekały mnie dwie niespodzianki o których wspomniałam wcześniej. Obydwa obiekty nie stacjonują na stałe w Pearl Harbor dlatego miałam dużo szczęścia móc je zobaczyć. Pierwszą był ogromy, pływający radar SBX – Sea – Based X-Band Radar, będący jednym z kluczowych elementów amerykańskiego systemu antybalistycznego. Radar umieszczony jest na specjalnej, zmodyfikowanej platformie wiertniczej, zdolnej do poruszania się z prędkością 8 węzłów. Niestety robienie zdjęć radaru było zabronione, natomiast jak on wygląda można zobaczyć na poniższym obrazku: Drugim i zarazem największym zaskoczeniem był ogromny atomowy lotniskowiec USS Carl Vinson, który w trakcie mojej wizyty wpływał do bazy Pearl Harbor. Lotniskowiec może pomieścić prawie 6500 osób, a jego wielkość w porównaniu choćby do budynku Visitor Center, przedstawia poniższe zdjęcie. W trakcie wpływania do Pearl Harbor, cała załoga w białych mundurach stała dookoła pokładu, natomiast tłum obecny w Pearl Harbor wiwatował, wymachując amerykańskimi flagami. To co dla nas wydaje się często patetyczne i górnolotne w odniesieniu do Stanów Zjednoczonych tutaj zrobiło na mnie ogromne wrażenie. ” order_by=”sortorder” order_direction=”ASC” returns=”included” maximum_entity_count=”500″]

Artykuł Pearl Harbor – „Nalot powietrzny na Pearl Harbor, to nie jest musztra” pochodzi z serwisu .

Hawaje – cztery wyspy i kilka plaż…

Gosia — Thu, 05 Jan 2017 08:11:54 +0000

Muszę się przyznać, że mam jeden podstawowy problem jeśli chodzi o spędzanie wakacji na plaży. Nie umiem spędzać na nich czasu i traktuję je jako element… zwiedzania. Maksymalnie jestem w stanie spędzić na nich około 2 godzin i nie jest to bynajmniej czas, który spędzam na leżeniu i opalaniu. Hawaje okazały się o tyle dobrym miejscem na spędzenie wakacji, gdyż plaż jest tu pod dostatkiem, a co najważniejsze są bardzo różnorodne. Każda z czterech wysp, które zwiedziłam ma coś ciekawego do zaoferowania. Wyspa O’ahu Najpopularniejsza z hawajskich wysp. To tutaj znajduje się słynne Honolulu i zazwyczaj tu turyści stawiają na lądzie swoje pierwsze kroki. Następnie, zdecydowana ich większość kończy zwiedzanie Hawajów na najsłynniejszej plaży Waikiki. Z tego też powodu oraz z uwagi na napięty grafik zwiedzania, zwiedziłam ją w przelocie, tylko z okna samochodu. Nieco później mogłam ją podziwiać wraz z całą panoramą Honolulu, ze szczytu Diamond Head. Zaletą plaży Waikiki jest to, że jest przepełniona do granic możliwości, podczas gdy pozostałe niesamowite, znacznie piękniejsze plaże, znajdujące się w dalszej odległości od Honolulu, są w zasadzie opustoszałe. Jak na przykład Lanikai Beach znajdująca się na północno –wschodnim wybrzeżu wyspy. A także znajdująca się nieco dalej na zachód – Kailua Beach. Zachodnia część wyspy Oahu gwarantuje natomiast niesamowite zachody słońca, a także wylegujące się na plaży żółwie. Jednak najpiękniejszą plażą na O’ahu jest Hanauma Bay. Jest to jedyna plaża na Hawajach na którą wstęp jest płatny. Hanauma Bay jest ścisłym rezerwatem przyrody i idealnym miejscem do obserwacji podwodnego świata. Więcej o tej plaży i jej okolicy, możecie przeczytać tutaj. Wyspa Maui Ciekawym przykładem przestawiającym różnorodność hawajskich plaż, jest wyspa Maui. Znajdują się tu takie plaże jak Polo Beach, z białym, sypkim jak mąka piaskiem. Natomiast po drugiej, wschodniej stronie wyspy, przy słynnej Hana Road, można spotkać plaże z czarnym piaskiem, jak ta w Waianapanapa State Park. Wyspa Big Island Plaże na wyspie Big Island, również dzielą się na te, powiedzmy „przyhotelowe”, wyglądające jak z katalogów wakacyjnych, jak np. Mauna Kea Beach. Otoczone są często polami golfowymi oraz pozostałą infrastrukturą hotelową, a często już sama droga do nich robi wrażenie. Jednak na wyspie Big Island spotkać można także dzikie, kamieniste plaże na których można rozbić namiot i mieć je dla siebie na wyłączność. Wyspa Kaua’i Zgodnie z prawem, na Hawajach nie ma prywatnych plaż, każdy ma prawo z nich korzystać. Jednak może się zdarzyć, że plaża jest niedostępna, gdyż np. droga do niej jest prywatna, bądź po prostu ukształtowanie terenu uniemożliwia dostanie się do niej. Jedna z takich plaż znajduje się na mojej ulubionej hawajskiej wyspie – Kaua’i i otoczona jest niesamowitymi, wielkimi klifami należącymi do rezerwatu Na Pali. Miałam możliwość zobaczyć tę plażę w całej okazałości, z perspektywy powietrza oraz oceanu i muszę przyznać, że należało to do kategorii przeżyć oznaczonych etykietą „metafizyczne”, ale o tym kiedy indziej 😉 Tuż obok Na Pali, znajduje się przepiękna Tunnels Beach, charakteryzująca się doskonałymi warunkami do snorkelingu, surfingu oraz kitesurfingu. Dno ukształtowane zostało tutaj przez działalność wulkaniczną, tworząc specjalne tunele, które zamieszkują rozmaite ryby ale niestety także rekiny, zatem uważajcie… 😉 Od strony lądu, można dotrzeć na plażę – Polihale State Park, gdzie zaczynają się przepiękne klify Na Pali. Plaża ta znajduje się daleko na uboczu wyspy, a dodatkowo zgodnie z informacją uzyskaną od pewnego Hawajczyka, panuje tutaj niepisana zasada 300 m tzn. zachowania minimalnej odległości od innych plażowiczów 😉 ’ Natomiast po przeciwnej stronie klifów, można zrelaksować się na dzikiej plaży Ke’e Beach. Jak widać na Hawajach, nie da się nudzić. Wiem, że jeszcze kiedyś tam wrócę, bo w ciągu mojego pobytu, zobaczyłam zaledwie niewielką ich część 😉 ” order_by=”sortorder” order_direction=”ASC” returns=”included” maximum_entity_count=”500″]

Artykuł Hawaje – cztery wyspy i kilka plaż… pochodzi z serwisu .

Hanauma Bay – „Krzywa Zatoka” z widokiem na….

Gosia — Wed, 11 May 2016 18:24:00 +0000

Krater Koko to popularny punkt widokowy na wsypie O’ahu, skąd roztacza się przepiękny widok na jedną z najpiękniejszych zatok świata – Hanauma Bay. Jednak, jak wiadomo punkt widzenia zależy od punktu siedzenia, dlatego też część turystów preferuje widok odwrotny – Krateru Koko z poziomu Hanauma Bay. Być może jest to związane z zaskakującym tłumaczeniem nazwy krateru, który w języku hawajskim znaczy tyle co… „uskrzydlona wagina”. Oczywiście ta nazwa nie wzięła się znikąd i związana jest z bardzo dramatyczną historią, która mogłaby z całą pewnością posłużyć jako scenariusz dla filmów klasy XXX. Zgodnie z hawajską legendą, bogini Kapo uskrzydlała swoją waginę w celu dekoncentracji boga Kamapuaa, który delikatnie mówiąc narzucał się jej siostrze – bogini wulkanu – Pele. Ostatecznie fruwający organ wylądował w południowo-wschodniej części wyspy O’ahu. Przerażony tym zjawiskiem Kamapuaa rzucił się do ucieczki lądując wprost w „skrzydła” Kapo. Upadek musiał być widowiskowy, gdyż w jego wyniku powstał waśnie Krater Koko. „Tragiczna śmierć Kamapuaa” nie poszła jednak na marne, gdyż Amerykanie w czasie II wojny Światowej wykorzystali krater do celów militarnych, tworząc na jego szczycie sieć bunkrów oraz punktów widokowych. Została wówczas zbudowana trakcja kolejowa, która obecnie wykorzystywana jest przez turystów pragnących zobaczyć ze szczytu piękną panoramę południowo-wschodniego O’ahu. Ścieżka liczy około 1,5 km i ze względu na duże nachylenie nie bez powodu otrzymała przydomek the Stairmaster from Hell. Trudy wspinaczki rekompensuje widok na wspomnianą wcześniej Zatokę Hanauma, której nazwa w języku hawajskim oznacza krzywą zatokę. Co ciekawsze, zatoka ta jest właściwie dnem krateru wulkanicznego, który został zalany wodami oceanu na skutek osunięcia się jednej z jego ścian. Hanauma Bay zamieszkuje około 400 gatunków ryb oraz wiele osobników żółwi zielonych nazywanych na Hawajach – honu, a także zachwycających tęczowymi kolorami – papugoryb. Niesamowita bioróżnorodność podwodnego świata zatoki jest właściwie wynikiem działalności wulkanicznej. Powstałe w wyniku działalności wulkanicznej tufy wulkaniczne, dzięki swojej porowatej strukturze były doskonałym siedliskiem dla rozwoju rafy koralowej. Zatoka Hanauma jest obecnie ścisłym rezerwatem przyrody i jedyną plażą na Hawajach na którą wstęp jest płatny (w 2015 r. kosztował 7,5$, więcej informacji znajdziecie tutaj). Sceny z Zatoki Hanauma możecie obejrzeć w: Blue Hawaii, Tora! Tora! Tora!, Hawaii Five-O czy Magnum. ” order_by=”sortorder” order_direction=”ASC” returns=”included” maximum_entity_count=”500″]

Artykuł Hanauma Bay – „Krzywa Zatoka” z widokiem na…. pochodzi z serwisu .

Honolulu – Diamentowa Głowa która okazała się nie być diamentową

Gosia — Sat, 11 Jul 2015 21:46:54 +0000

Diamond Head to coś dla wielbicieli wędrówek pieszych i pięknych widoków. Jak na Hawaje przystało każda nierówność terenu wynosząca się ponad poziom morza jest wynikiem działalności wulkanicznej, tak więc i nasz „diamencik” od tej reguły nie odstaje. Ten wygasły wulkan zasłużył sobie na uwagę nie tylko swoim majestatycznym wyglądem, wznosząc się wysoko ponad wieżowce Honolulu ale także ze względu na swoją bogatą historię, niekoniecznie związaną wyłącznie z geografią fizyczną. Zacznijmy może od nazwy. Początkowo dzięki swojej aparycji otrzymał przydomek “Le’ahi”, co po hawajsku znaczy grzbiet tuńczyka. I rzeczywiście trzeba tutaj oddać honor hawajskiej wyobraźni, bo wulkan rzeczywiście wygląda jak płetwa grzbietowa tej ryby. Samo słowo ahi oznacza tuńczyka i będzie się niejednokrotnie przewijać w relacjach kulinarnych z Hawajów. Nazwa grzbiet tuńczyka była bardzo trafna jako, że tuńczyki to szlachetne ryby na talerzu, jednakże nie ostała się długo, gdyż z poziomu rybołówstwa przerzucono się na kamienie szlachetne. W XIX w. Brytyjscy żeglarze pomylili znalezione tam kryształy kalcytu z diamentami, jednakże nazwa Diamentowa Głowa pozostała ku pamięci tego, jakże dużego rozczarowania. Na tym nie kończy się szlachetność tego szczytu… w pradawnych hawajskich czasach stanowił także miejsce kultu. Widocznie krajobraz wulkaniczny zainspirował Hawajczyków do utworzenia na nim świątyni w której składane były ofiary ku czci boga wojny Ku. Tę „wojenną” tendencję kontynuowali również Amerykanie którzy w 1906 r. postanowili zlokalizować na szczycie twierdzę nazwaną później Fort Reuger. Twierdza stanowiła sieć tuneli, budynków i punktów obserwacyjnych. Jednak pomimo dodatkowego wzmocnienia w trakcie II Wojny Światowej, nie została nigdy wykorzystana. Info praktyczne: Jako, że to jeden z głównych punktów turystycznych Honolulu radzimy wybrać się tam wcześnie rano, można wtedy uniknąć tłumów oraz wspinaczki w trakcie upału. Park jest czynny w godzinach 6-18, wstęp kosztuje 5$ od samochodu bądź 1$ od pieszego . Możliwy jest dojazd komunikacją miejską, jednak droga z przystanku do wejścia zajmuje 20 minut cennego czasu turysty, dlatego lepiej na wzór amerykański dojechać samochodem pod samo wejście. Ścieżka na szczyt liczy niecałe 1,5 km i w mojej opinii nie należy do wymagających. Wulkan wznosi się na wysokość 232 m n.p.m. Drogę urozmaicają 3 tunele, ważna informacja dla leniwców: pierwszy liczy 74 schody natomiast drugi całe 99, odcinki te są podzielone tarasem widokowym na którym podziwiając piękne widoki można odpocząć. Ostatni tunel stanowi spiralna klatka schodowa na końcu której znajduje się przepiękny punkt widokowy na Pacyfik. Niestety… na tym nie koniec. Od głównego punktu dzielą go ostatnie 54 schody.Pomimo tych „niedogodności” naprawdę warto tego dokonać. Na szczycie można zobaczyć piękną panoramę Honolulu i słynnej plaży Waikiki, krajobraz dodatkowo urozmaicają bunkry oraz latarnia morska. W okresie zimowym w oceanie można dostrzec wieloryby. ” order_by=”sortorder” order_direction=”ASC” returns=”included” maximum_entity_count=”500″]

Artykuł Honolulu – Diamentowa Głowa która okazała się nie być diamentową pochodzi z serwisu .