Polinezja -

Auckland – metropolia na wulkanicznym polu minowym

Gosia — Sun, 19 Apr 2026 16:49:40 +0000

Auckland co prawda nie jest stolicą Nowej Zelandii, choć usilnie stara się sprawiać takie wrażenie. Zresztą historycznie pełniło tą rolę w latach 1841-1865. Dziś nowoczesna dzielnica biznesowa z wysokimi wieżowcami i kosmopolitycznymi knajpkami wygląda nadal jak centrum dowodzenia kraju. Miasto regularnie ląduje wysoko w rankingach jakości życia, bo tu po prostu dobrze się żyje. Pomimo, że jest drożej niż gdzie indziej w Nowej Zelandii, to najwyraźniej nikogo nie odstrasza, a tym bardziej turystów. Auckland może się pochwalić dość unikalnym położeniem. Leży na Auckland Volcanic Field, polu wulkanicznym składającym się z około 50–53 wulkanów. Wszystkie co prawda są dziś wygasłe, ale całe pole wulkaniczne wciąż uznawane jest za aktywne. To, co można by uznać za wadę, miasto przekuło w zaletę. Wiele z tych wulkanów zamieniono w parki i punkty widokowe. Mieszkańcy Auckland podeszli do tematu wyjątkowo pragmatycznie – skoro już przyszło im mieszkać na wulkanicznym polu minowym, to przynajmniej z ładnym widokiem. Dzień zaczęłam od Mt Eden, czyli Maungawhau – najwyższego punktu miasta i jednego z najbardziej fotogenicznych miejsc w Auckland. To wygasły wulkan o wysokości 196 metrów, którego ostatnia erupcja miała miejsce około 28 tysięcy lat temu. Na szczycie znajduje się ogromny krater w kształcie misy, głęboki na około 50 metrów. Krótki spacer na górę wynagradza panoramicznym widokiem na całe miasto, porty, zatoki i inne wulkany. Warto pamiętać, że krater jest miejscem świętym dla Maorysów, dlatego nie należy schodzić z wyznaczonych ścieżek. Historia Mt Eden ma jednak jeszcze jeden, dość nieoczywisty wątek. Kamienna platforma widokowa na szczycie powstała w XIX wieku przy pomocy… słonia. W tamtym czasie zbocza wulkanu były intensywnie eksploatowane, wydobywany tu bazalt posłużył do budowy domów, więzienia Mt Eden oraz samej platformy. Pracowali tu Maorysi i więźniowie, ale jednym z robotników był również słoń o imieniu Tom. Tom trafił do Nowej Zelandii jako prezent dla księcia Alfreda, syna królowej Wiktorii bo w XIX wieku, gdy nie miało się pomysłu na prezent dla arystokraty to po prostu dawało mu się słonia… Podczas podróży morskiej nosił tony węgla, a po przybyciu do Auckland wykorzystywano jego siłę do transportu ciężkich bloków kamienia na zboczu Mt Eden. Za swoją pracę dostawał cukierki i piwo, bo w tamtych czasach luźno podchodzono do BHP i praw zwierząt, nie wspominając o zdrowym rozsądku. Słoń nie został w Nowej Zelandii na stałe. Trafił do Europy, a jego szczątki można dziś oglądać w muzeum Trinity College w Dublinie. Platforma natomiast stoi do dziś i nadal oferuje jeden z najlepszych widoków w mieście. Z Mt Eden ruszyłam w stronę Karangahape Road, znanej wszystkim jako K’ Road. To jedna z tych ulic, które nie próbują udawać wielkomiejskiej elegancji. Pełno tu knajp, które bynajmniej nie zamykają się wraz z dobranocką. K’ Road słynie z tego, że tu się po prostu żyje, głośno, różnorodnie i bez spiny. Jest tu trochę artystycznie, trochę buntowniczo, ale zdecydowanie nie jest nudno. Kolejnym punktem był Albert Park, jeden z najstarszych parków w Auckland, założony w XIX wieku. Leży na wulkanicznym wzgórzu w samym centrum miasta i do dziś można tu zobaczyć ogromne drzewa, które pamiętają początki parku. Na jego terenie znajdują się ogrody oraz Auckland Art Gallery, ale to, czego nie widać na pierwszy rzut oka, kryje się pod ziemią. Pod parkiem zlokalizowana jest sieć tuneli z czasów II wojny światowej, zbudowanych jako schrony przeciwlotnicze. Dziś, co prawda są zamknięte, ale świadomość o ich istnieniu, daje inną perspektywę na to miejsce. Stamtąd przeszłam na High Street. Jest to miejsce, gdzie można zrobić zakupy, wypić dobrą kawę, zjeść kolację albo po prostu posiedzieć z kieliszkiem wina. Szczególne, kameralnie wygląda Vulcan Lane, wąskie przejście między głównymi ulicami z licznymi knajpkami. Będąc w okolicy warto zajrzeć także do Giapo – kultowej lodziarni. Serwują tutaj nowozelandzką klasykę – Hokey Pokey, czyli lody waniliowe z kawałkami toffi. Tuż obok znajduje się Viaduct Harbour – nadbrzeżna dzielnica pełna restauracji, barów i kawiarni, z widokiem na marinę. Auckland bywa nazywane „City of Sails”, zarejestrowanych jest tu ponad 135 tysięcy jachtów i łodzi, a port Waitematā oraz Zatoka Hauraki momentami wyglądają jak gigantyczny parking dla ludzi sceptycznych wobec życia na lądzie. Z właściwie z każdego punktu miasta można dostrzec ikonę Auckland – Sky Tower. Wysoka na 328 metrów wieża, dominuje nad panoramą miasta. To najwyższa konstrukcja na półkuli południowej. Jeśli ktoś woli spokojniejsze klimaty, warto zajrzeć do Parnell – najstarszej i jednej z najbardziej stylowych dzielnic Auckland. Urokliwa zabudowa oraz liczne restauracje i kawiarnie pozwalają odetchnąć od zgiełku centrum miasta. Auckland było ostatnim miejscem, które odwiedziłam w Nowej Zelandii. I dobrze, że zostawiłam je sobie na deser — idealnie podsumowało całą różnorodność kraju. Kończyć podróż w takim miejscu to trochę jak zamknąć przygodową książkę, do której już wiesz, że prędzej czy później wrócisz.

Artykuł Auckland – metropolia na wulkanicznym polu minowym pochodzi z serwisu .

Auckland, Devonport – fort, który nigdy nie strzelał… i fake news, który go zbudował

Gosia — Sun, 12 Apr 2026 16:44:26 +0000

Wystarczy kilkanaście minut, aby z centrum Auckland dopłynąć do Devonport – miejsca, które funkcjonuje w zupełnie innej rzeczywistości. Devonport leży między dwoma wygasłymi wulkanami, które ukształtowały jego historię i doskonale ją symbolizują. Na pierwszy rzut oka to spokojne, niemal senne przedmieście Auckland: drewniana zabudowa, kawiarnie, restauracje, dzieciaki łowiące ryby w zatoce z widokiem na wieżowce… ale to tylko pozory. Pod powierzchnią kryje się burzliwa historia, dzięki której Devonport kiedyś był jednym z najbardziej strategicznych punktów w regionie. Tuż przy terminalu promowym wznosi się Mount Victoria – 87-metrowy stożek wulkaniczny. Może nie robi wrażenia wysokością, ale widok z jego szczytu już tak. Już od najdawniejszych czasów miejsce to miało znaczenie strategiczne: najpierw Maorysi ulokowali tu swoje pā (fortyfikacje) żeby kontrolować dostęp do portu, później poszli w ich ślady Brytyjczycy. W 1885 roku ustawiono tu cztery 3-tonowe działa, a w 1898 roku na szczycie stanęło potężne 8-calowe działo Armstrong Elswick na tzw. znikającym stanowisku. Dzięki hydraulicznemu podestowi lufa mogła znikać w betonowej wnęce po każdym strzale, chroniąc obsługę. Działo wystrzeliło tylko raz – pociskiem ważącym ok. 95 kg na odległość pięciu mil (8km). Powód? Roztrzaskane okna i skuteczny protest mieszkańców. Dziś można je obejrzeć w niezmienionym stanie. Obok znajdował się Fort Victoria z magazynem, schronem i punktem obserwacyjnym połączonym telefonicznie z innymi fortyfikacjami. Jeden z bunkrów dziś służy jako miejsce koncertów lokalnego zespołu. Mount Victoria to dopiero początek, prawdziwe atrakcje można zobaczyć na drugim wygasłym wulkanie North Head, czyli Maungauika. Już wspinaczka na szczyt tłumaczy, dlaczego wybrano to miejsce na punkt obronny: widok 360 stopni robi niesamowite wrażenie. Fort z końca XIX wieku nigdy nie został użyty w walce – powstał w wyniku… fake newsa z 1873 roku. Wieść o okręcie „Kaskowiski”, który rzekomo przetransportował setki rosyjskich żołnierzy do Waitemata Harbour, wywołała panikę i obnażyła lukę w systemie obrony Nowej Zelandii. W rezultacie powstał fort ze znikającymi działami, tunelami i bunkrami. System obronny składał się z trzech baterii artyleryjskich North Battery, skierowaną na kanał Rangitoto, South Battery, pilnującą zatoki wewnętrznej oraz Summit/Cautley Battery na szczycie góry. Spacerując po North Head, można zobaczyć wiele historycznych punktów: stanowiska dla dział, punkty obserwacyjne ze ścianami pokrytymi muralami oraz drewniane koszary z 1885 roku z tunelami do Summit Battery. Nieopodal warto odwiedzić Torpedo Bay Naval Museum, które pozwala poznać historię Royal New Zealand Navy. Lokalizacja muzeum ma znaczenie historyczne. Teren był częścią systemu obronnego Auckland. Muzeum szczyci się jedną z największych w Nowej Zelandii kolekcji materiałów dotyczących historii marynarki, a wstęp dla międzynarodowych gości powyżej 18. roku życia kosztuje 10 dolarów. Aktualne ceny i szczegóły można znaleźć na stronie muzeum. Devonport – informacje praktyczne Prom z Auckland do Devonport kursuje regularnie, a rejs trwa około 10 minut. Start odbywa się z Pier 1, Ferry Terminal przy 99 Quay St, w ciągu dnia realizowanych jest około 30 kursów. Najwygodniej płacić kartą AT HOP lub zbliżeniowo (karta kredytowa, debetowa, Apple/Google/Samsung Pay). Ważne: przy wsiadaniu i wysiadaniu („tag on” i „tag off”) należy użyć tej samej karty. Istnieje także możliwość zakupu biletów papierowych w automatach lub w centrum obsługi klienta. Aktualne ceny i rozkład rejsów znajdziesz na Auckland Transport (Ferry Terminal – Downtown ↔ Devonport).

Artykuł Auckland, Devonport – fort, który nigdy nie strzelał… i fake news, który go zbudował pochodzi z serwisu .

Nowa Zelandia, dzień pierwszy: urodziny na końcu świata

Gosia — Sun, 29 Mar 2026 16:18:50 +0000

Nigdy nie zapomnę pierwszego dnia w Nowej Zelandii. Były to moje urodziny i dokładnie tak sobie je wymarzyłam, daleko od domu, na końcu świata. Te pierwsze dni zawsze wbijają się w pamięć najmocniej są zapowiedzią całej podróży. A świadomość, że przede mną 18 dni przygód, podkręcała mnie jeszcze bardziej. Karekare Falls Pierwszym przystankiem były Karekare Falls w Waitakere Ranges Regional Park. Krótki, półkilometrowy szlak prowadzi do 30-metrowego wodospadu otoczonego palmami i egzotyczną roślinnością. Mercer Bay Loop – spacer z widokiem i historią Maorysów Kolejnym punktem był Mercer Bay Loop Track. Ten 2,2-kilometrowy szlak prowadzi do Te Ahua, miejsca ważnego dla Maorysów, z oszałamiającymi widokami na zachodnie wybrzeże. Wysoki klif, wiatr wymiatający włosy, fale uderzające o skały… czy można wyobrazić sobie lepszą scenerię? Piha, Lion Rock i Kitekite Falls – magia plaży Piha to przepiękna szeroka plaża, której ikoną jest Lion Rock. Ten stary wulkan w kształcie leżącego lwa spogląda na morze, a obok czeka kolejna ciekawostka – Keyhole Natural Tunnel. Jest to naturalny tunel wydrążony w skale wyglądający jak gigantyczne oko szpilki. Nieopodal można podreptać do Kitekite Falls – urokliwego wodospadu, do którego prowadzi ścieżka wijąca się przez las palm. Whites Beach i Anawhata Beach Track – niemal bezludne zakątki Nie trzeba jechać dalej, żeby zobaczyć kolejny niesamowity punkt widokowy – Te Waha Point Lookout. Roztacza się stamtąd widok na wybrzeże i niemal bezludną Whites Beach. Do punktu prowadzi Laird Thomson Track, przyjemna ścieżka wśród zielonych pól Nowej Zelandii. Anawhata Beach Track prowadzi nad urwiskami przez bujny las do małej, urokliwej plaży, gdzie często spotkasz… no właśnie, nikogo. Bethells Beach (Te Henga) – dzika siła Tasmana Jednak show kradnie Bethells Beach. To jedna z tych plaż, na których można poczuć się jak rozbitek. Dziki kawałek wybrzeża, szeroki piasek, woda w kolorze szmaragdu – idealne miejsce, by dać się porwać potędze Morza Tasmana. Dla wytrwałych czeka tu 10-kilometrowa trasa wzdłuż wybrzeża. Tirikohua Point – koniec świata w pigułce Tirikohua Point to mało znany, a przez to jeszcze bardziej klimatyczny fragment zachodniego wybrzeża Północnej Wyspy. Szlak przez dzikie pastwiska i trawę do pasa prowadzi do wysokich klifów, które wyglądają jak koniec świata. Trasa liczy niecałe 2 km, jest to mała odległość, żeby mieć plażę na wyłączność. Muriwai Gannet Colony Beach Wycieczkę kończy Muriwai Gannet Colony Beach. To obowiązkowy punkt dla miłośników przyrody i ptaków. Muriwai zachwyca czarnym wulkanicznym piaskiem i klifowym wybrzeżem. I na tym zakończył się pierwszy dzień w Nowej Zelandii i moje urodziny na krańcu świata. Zaledwie jeden dzień, a tyle atrakcji, że czułam jakbym przeżyła 100 😄

Artykuł Nowa Zelandia, dzień pierwszy: urodziny na końcu świata pochodzi z serwisu .

Mount Taranaki w Nowej Zelandii: trudny test na inteligencję oraz info praktyczne

Gosia — Sun, 22 Feb 2026 16:15:10 +0000

Do Parku Narodowego Egmont dotarłam po południu. Główna gwiazda programu, czyli szczyt Taranaki, tradycyjnie schowała się w chmurach, czyli zrobił dokładnie to czego się spodziewałam. Nie było sensu wybierać się na dłuższą wspinaczkę więc zdecydowałam się na wersję light: Dawson Falls i Wilkies Pools. Już po przekroczeniu granicy parku miałam wrażenie, że znalazłam się w zupełnie innej rzeczywistości. Wąska, kręta droga prowadziła przez gęsty, zielony tunel, tworząc niemal bajkowy krajobraz. Żeby nie tracić czasu, uznałam, że nie będę dojeżdżać do Dawson Falls Visitor Centre i zatrzymałam się wcześniej tuż przy wejściu na ścieżkę. Krótki spacer przez porośnięty mchem las był jak podróż do innej czasoprzestrzeni, wyglądał jak zaprojektowany przez kogoś po ostrych psychodelikach. Potem pojawił się wysoki na 18 metrów wodospad. Wyglądał niesamowicie, bez lania wody 😉 Trasa do Wilkies Pools była przyjemną odmianą. Prowadziła przez bardziej cywilizowany las, a następnie przez wiszący most. Wilkies Pools to maleńkie wodospady z przelewowymi basenami, które świetnie nadawałby się na naturalne spa. W drodze powrotnej chmury w końcu się rozstąpiły i w oddali zobaczyłam Taranaki. Było już późno, więc trekkingi odpadały, ale ruszyłam w stronę tarasu widokowego przy North Egmont Visitor Centre. I wtedy dotarło do mnie, jak odjechane jest to miejsce. Droga była płaska jak stół z IKEI, aż nagle przed maską auta wyrósł mi idealny stożek wulkaniczny. Był absurdalnie blisko, zdecydowanie za blisko jak na coś, co powinno się oglądać z bezpiecznej odległości, a najlepiej na zdjęciu. Nigdy wcześniej nie widziałam czegoś tak nierealnego. Im bardziej się zbliżałam, tym bardziej dominował krajobraz. Wiszące nad nim chmury sprawiały wrażenie, jakby zaraz miał eksplodować. Było w tym coś pięknego i jednocześnie lekko przerażającego. W zachwycie, oglądając Taranaki w tylnym lusterku wracałam na kwaterę. Resztę punktów zostawiłam na następny dzień. Jeszcze nie wiedziałam, że los szykuje mi test inteligencji, który niestety oblałam. Następnego dnia wstałam skoro świt. W planach miałam trekking na Pouakai Reflective Tarn, a późnej przejazd na wybrzeże w okolice New Plymounth. Jednak jedząc śniadanie postanowiłam sobie ten dzień skutecznie skomplikować. Bo jak inaczej można nazwać próbę wyjęcia pestki awokado nożem. Efekt? z pełną determinacją Wbiłam sobie nóż w rękę. Pominę szczegółowy opis następstw tego czynu, powiem tylko tyle, że obserwując tą scenę zrobiło mi się słabo, bardzo słabo… Rana była wąska, ale głęboka. Otwierała się przy każdym ruchu palców i wglądała jak zapowiedź ekscytującego dnia. Rezygnacja z zaplanowanej trasy nie wchodziła w grę, miałam przy sobie opatrunki i zero zdrowego rozsądku. Dzięki temu, że miałam auto z automatem, mogłam w ogóle dojechać na start trasy. O ile prowadzenie auta jedną ręką nie było dużym wyzwaniem, to wykonanie podstawowej czynności zawiązania górskich butów było jak powrót do czasów, kiedy uczyłam się przechodzić z rzepów na sznurowadła. Czułam dokładnie tę samą, absolutną frustrację. Szlak był monotematyczny: drewniana kładka, schody, schody, jeszcze więcej schodów. Pogoda pochmurna, nadzieja na odbicie Taranaki w wodzie – minimalna. Krew pompowała, a opatrunki szybko znikały. Pomimo to szłam z nadzieją zobaczenia jednego z najbardziej fotogenicznych miejsc w Nowej Zelandii. W idealnych warunkach na Pouakai Reflective Tarn Mount Taranaki odbija się w wodzie jak w lustrze. Jednak w moim przypadku, idealne warunki istnieją, ale tylko w teorii. Na miejscu gęste chmury utrudniały zobaczenie czegokolwiek. A sam staw, który na zdjęciach wydaje się ogromny, w rzeczywistości okazał się zwykłą sadzawką. Schodzenie było jeszcze gorsze. Opatrunki się skończyły, z ręki kapało, a ja wzbudzałam coraz większe zainteresowanie turystów. Schody ciągnęły się w nieskończoność, a ja skupiałam się wyłącznie na tym, żeby dostać się jak najszybciej do samochodu i udać się do apteki. Apteka załatwiła sprawę, dostałam specjalne plastry, które do pewnego stopnia uszczelniły ranę, kryzys został zażegnany. Czy było warto? Tak. Czy zrobiłabym to jeszcze raz? Oczywiście, że tak! Czy następnym razem użyję łyżki? Zdecydowanie! 😀 Informacje o szlakach Wilkies Pools i Dawsons Falls Początek szlaków do Wilkies Pools i Dawsons Falls zaznaczyłam na poniższej mapce. Oba można zrobić w wersji dłuższej, jako pętlę. Wilkies Pools & Dawsons Falls Loop liczy niecałe 4 km, przewyższenie wynosi 225 m, a standardowy czas przejścia to 1,5 – 2 godziny. Pouakai Reflective Tarn Do Pouakai Reflective Tarn prowadzi kilka ścieżek. Jedną z popularniejszych jest trasa z Mangorei Track Trailhead. Początkowo planowałam wybrać Pouakai Circuit, zaczynającą się na Kaiauai Car Park, ale opinie jasno sugerowały, że jest to opcja bardziej wymagająca. W związku z konsekwencjami moich ograniczeń umysłowych oraz ogólną chęcią przeżycia, ostatecznie wybrałam łatwiejszy wariant z Mangorei Road Car Park. Trasa w jedną stronę liczy 6 km, a standardowy czas przejścia to 5–6 godzin (tam i z powrotem tą samą drogą). Ja zrobiłam ją w 3 godziny, plus dodatkowe 30 minut na zmiany opatrunków, które skutecznie wybijały mnie z rytmu. Większa część szlaku prowadzi po drewnianych deskach. Gdy są mokre, a zazwyczaj są, bywają śliskie. Trasa jest przez to dość monotonna i żmudna, ale uczciwie trzeba przyznać, bez tych desek byłoby po prostu jedno wielkie bagno. Pierwszym przystankiem na trasie jest Pouakai Hut (ok. 5 km od startu), gdzie znajdują się bezpłatne toalety. Stamtąd to już tylko 1 km do Pouakai Reflective Tarns po relatywnie płaskiej ścieżce.

Artykuł Mount Taranaki w Nowej Zelandii: trudny test na inteligencję oraz info praktyczne pochodzi z serwisu .

Road trip w Nowej Zelandii

Gosia — Sun, 15 Feb 2026 16:24:18 +0000

Road trip po Nowej Zelandii to nie jest sposób przemieszczania się między atrakcjami, tylko atrakcja sama w sobie. Jednak muszę to powiedzieć wprost: Nowa Zelandia nie ma super infrastruktury drogowej. I to było dla mnie zaskoczenie, szczególnie że jest to kraj popularny wśród turystów. Ze względu na ukształtowanie terenu większość dróg to górskie, jednopasmowe serpentyny. I paradoksalnie to jest absolutnie fantastyczne. Każda trasa jest przeżyciem, a road trip po Nowej Zelandii spokojnie może być głównym punktem podróży, a nie tylko środkiem do celu. Jazda technicznie trudniejszymi odcinkami wśród gór, jezior i pustych przestrzeni daje niezapomniane wrażenia. Jednak przyjemność czasami odbiera stan techniczny dróg. Część z nich wygląda tak, jakby od lat była w trakcie niekończącego się remontu, inne są po prostu wyboiste. Szczególną ostrożność trzeba zachować w deszczowe dni, bo koleiny wypełnione wodą potrafią zaskoczyć i łatwo o poślizg. Trzeba jednak uczciwie przyznać, że przy ocenie jakości dróg warto wziąć pod uwagę skalę kraju. Nowa Zelandia ma zaledwie około 5,2 miliona mieszkańców przy powierzchni 268 tysięcy kilometrów kwadratowych. Dla porównania Polska ma 312 tysięcy kilometrów kwadratowych, ale mieszka w niej ponad sześć razy więcej ludzi. W efekcie spora część dróg prowadzi przez kompletne bezdroża i przejazdy po 100 kilometrów bez śladu jakiejkolwiek cywilizacja nie są tu niczym nadzwyczajnym. Jest w tym pewien urok, nawet jeśli asfalt czasami znika pod kołami. Nawigacja i tankowanie Mała liczba ludności i niski stopień urbanizacji przekładają się też bezpośrednio na ilość stacji benzynowych. W Nowej Zelandii naprawdę trzeba pilnować poziomu paliwa, bo zdarzają się odcinki, na których przez ponad 100 kilometrów nie ma żadnej stacji benzynowej. Czasami pojawiają się znaki ostrzegające o braku stacji, ale nie jest to regułą. Ja trzymałam się zasady, że nigdy nie schodzę poniżej połowy baku. Benzyna 91 kosztowała mnie zwykle między 2,50 a 2,70 NZD za litr (2025 r.). Przed wyjazdem warto zainstalować aplikację Gaspy, która pokazuje najtańsze stacje w okolicy, Najrozsądniej tankować w większych miastach, tam ceny są zauważalnie niższe. Warto też pobrać mapy offline, bo w Nowej Zelandii zasięg potrafi zniknąć szybciej niż benzyna. Opłaty drogowe W Nowej Zelandii na chwilę obecną (2026 r.) istnieją trzy płatne odcinki autostrad:– Northern Gateway Toll Road – na północ od Auckland– Tauranga Eastern Link– Takitimu DrivePełna informacja dostępna jest tutaj. Opłaty za przejazd nie są wysokie i wynoszą około 2,5 NZD (2025 r.). Płatności dokonuje się online, podając numer rejestracyjny pojazdu, i absolutnie nie wolno o tym zapomnieć. Na zapłatę jest pięć dni od przejazdu, w innym wypadku otrzymamy mandat. Oznaczenia płatnych dróg są czytelne i duże tablice wyraźnie informują o obowiązku uiszczenia opłaty. Zasady ruchu drogowego W Nowej Zelandii obowiązuje ruch lewostronny. Dlatego bezwzględnie trzeba trzymać się lewej strony, a na ronda wjeżdżać odwrotnie niż w ruchu prawostronnym, czyli pod prąd 😉Pamiętajcie o tym, aby przestrzegać przepisów drogowych. Pomimo że kierowcy siedzą z prawej strony ograniczenia prędkości są w systemie metrycznym nie imperialnym. W całym kraju można jeździć maksymalnie 100 km/h, choć czasami zdarzają się odcinki z ograniczeniem do 110 km. W miastach standardem jest 50 km/h, choć zdarzają się strefy z ograniczeniem do 30 km/h. Warto też pamiętać, że zaparkowanie „pod prąd” może skończyć się mandatem. Z moich obserwacji wynikało, że lokalni kierowcy naprawdę stosują się do tych przepisów. Policji praktycznie nie widziałam, fotoradary i odcinkowe pomiary prędkości trafiają się rzadko i zazwyczaj są oznaczone. Wypożyczenie samochodu Wypożyczenie samochodu w Nowej Zelandii nie stanowi żadnego problemu. Potrzebne jest polskie prawo jazdy oraz międzynarodowe. Przed wyjazdem natknęłam się na informacje, że wymagane jest międzynarodowe prawo jazdy wydane na podstawie Konwencji Genewskiej, ponieważ Nowa Zelandia jest jej sygnatariuszem. Na miejscu wypożyczalnie akceptowały również dokumenty wydane na podstawie Konwencji Wiedeńskiej, ale z perspektywy czasu uważam, że bezpieczniej wyrobić to genewskie. Nie miałam kontaktu z policją, więc nie testowałam tego w praktyce, ale lepiej dmuchać na zimne. Na rynku działa wiele znanych wypożyczalni. Na drogach było pełno aut z wypożyczalni Jucy, której wcześniej nie znałam. Choć może nie było ich tak dużo, ale je zapamiętałam bo rzucały się w oczy. Ja postawiłam na lokalną firmę Bargain Rental Cars, bo podróżowałam sama i zależało minimalizacji wydatków. Na Wyspie Północnej dostałam Nissana Tida z 2008 roku. Samochód miał już swoje lata i zdecydowanie nie był obiektem westchnień, ale jechał, więc spełniał swoje zadanie. Na Wyspie Południowej sytuacja zmieniła się diametralnie, bo w cenie auta klasy mini dostałam Toyotę Camry Hybrid z 2022 roku. Ten samochód zrobił mi prawdziwe wakacje. Początkowo cieszyłam się, że hybryda pozwoli mi zaoszczędzić na paliwie, a w praktyce… jeździłam jeszcze więcej, bo prowadzenie było czystą przyjemnością. Łącznie po nowozelandzkich drogach przejechałam niemal 6 tysięcy kilometrów i było to jedno z najbardziej niesamowitych doświadczeń z całej podróży. Każda trasa była przygodą sama w sobie i mam wrażenie, że mogłabym tam jeździć bez końca, nawet bez konkretnego celu na mapie.

Artykuł Road trip w Nowej Zelandii pochodzi z serwisu .

Rotorua – miasto nieprzewidywalne

Gosia — Sun, 01 Feb 2026 15:17:19 +0000

Rotorua czuć na odległość. Zanim pojawi się tablica z nazwą miasta w powietrzu czuć specyficzny zapach siarkowodoru, który można porównać do zgniłego jajka. Jest to naturalną konsekwencją aktywności geotermalnej na tym obszarze. Jednak smród nie odstrasza turystów. Rotorua to jeden z głównych punktów turystycznych na Wyspie Północnej w Nowej Zelandii. Nazywana jest także żartobliwie Roto-Vegas, ze względu na dużą ilość neonów i knajp. Poza tym Rotorua ma też inne ksywy np. Sulphur City (Siarkowe Miasto) czy Rotten-rua i każda z nich oddaje specyficzny klimat tego miasta. Źródła geotermalne można tu spotkać na każdym kroku. Rotorua leży w samym sercu tzw. Taupo Volcanic Zone – jednego z najbardziej aktywnych geologicznie obszarów w Nowej Zelandii. Naturalnie gorąca woda od najdawniejszych czasów była dla lokalnej ludności darem od bogów. Najgorętsze źródła służyły do gotowania, cieplejsze do kąpieli, a domy budowano na ogrzanym gruncie, który działał jak naturalne ogrzewanie podłogowe. Jednak są także efekty uboczne geotermalnej aktywności. Domy w Rotorua nie mają piwnic, bo kopanie w ziemi mogłoby się zakończyć odkryciem kolejnego gorącego źródła. To samo odnosi się do cmentarzy, groby buduje się tu na powierzchni. Aktywność geotermalna to codzienność mieszkańców. Wystarczy przejść się do centrum miasta do Parku Kuirau. Znajdują się tu gorące źródła, parujące skały i bulgoczące błota. Wszystko dostępne bezpłatnie, w tym basen do moczenia stóp. Po drugiej stronie miasta znajdują się Government Gardens. Ze względu na walory lecznicze, w 1908 r. utworzono tu sanatorium. Leczono tu choroby skóry, reumatyzm i artretyzm. Zadziwiające jest, że nawet na końcu świata, sanatorium do złudzenia przypomina te znane z Europy. Znajdują się tu wszystkie elementy typowe dla uzdrowiska: charakterystyczna zabudowa, baseny termalne oraz park uzdrowiskowy. Wzdłuż brzegu jeziora Rotorua prowadzi ścieżka spacerowa, gdzie można zobaczyć charakterystyczną siarkową wodę oraz liczne ptaki wodne ostrożnie omijające miejsca z buchającymi oparami siarki. Rotorua to także ważne centrum kultury maoryskiej. Maorysi stanowią tu najliczniejszą grupę mieszkańców, spośród wszystkich nowozelandzkich miast. Idealnym miejscem do poznania bliżej ich tradycji i kultury jest Te Puia. To centrum kultury maoryskiej położone na terenie dawnej doliny geotermalnej Whakarewarewa. Zwiedzanie odbywa się z przewodnikiem (Maorysem) i trwa około 90 minut. W Te Puia można zobaczyć ptaka kiwi będącego symbolem Nowej Zelandii. Kiwi jest ptakiem nocnym, stąd można go obserwować w specjalnie przygotowanym ciemnym miejscu, w którym zabronione jest robienie zdjęć. Można tu także zajrzeć do szkoły rzeźby, tkactwa i jubilerstwa oraz poznać hangi – tradycyjny sposób gotowania w ziemnych piecach z gorącymi kamieniami. Ta metoda gotowania nie zmieniła się od setek lat i dalej jest praktykowana na tych terenach. W Te Puia można spróbować tradycyjnej kuchni maoryskiej oraz zobaczyć maoryski taniec haka. Jednak największą gwiazdą wycieczki jest gejzer Pōhutu – najaktywniejszy gejzer na półkuli południowej. Wyrzuca wodę i parę średnio co pół godziny, na imponującą wysokość 20–30 metrów. Kiedyś aktywność Pohutu była poważnie zagrożona. Liczne odwierty wykonywane przez mieszkańców w poszukiwaniu źródeł geotermalnych spowodowały obniżenie wydajności Pohutu. Dopiero program zamykania sztucznych odwiertów przywrócił dawną aktywność gejzera. W otoczeniu gejzera znajdują się gorące skały, dzięki którym można poczuć na własnej skórze ciepło wydobywające się z wnętrza ziemi. Hell’s Gate to kolejna geotermalna atrakcja w Rotorua. To nie jest zwykły park geotermalny, lecz najbardziej aktywna strefa geotermalna w Nowej Zelandii. Nazwa Wrota Piekieł, nie jest w tym wypadku marketingowym chwytem. Jak wskazuje nazwa, tj. Wrota Piekieł jest tu naprawdę piekielnie. Wszystko paruje, bulgocze i sprawia wrażenie jakby miało zaraz wybuchnąć. Z każdym korkiem czuje się tu potężną energię pochodzącą z wnętrza ziemi. Trasę zwiedzania wytyczają drewniane kładki, które sprawiają wrażenie tratw ratunkowych. Dookoła wszystko jest jakby wyblakłe, szare i jałowe. Nazwy mijanych miejsc przemawiają do wyobraźni: Diabelski Kocioł Devil’s Cauldron, Sodoma i Gomora (Sodom and Gomorrah), Piekielny Basen (Inferno Pool). W wielu miejscach temperatura bulgoczących mazi sięga 100°C, a czasem nawet więcej. Jeśli dodamy do tego parującą ziemię, bulgoczące błotne jeziora i buchające parą fumarole, mamy przepis na prawdziwie piekielny krajobraz. Na terenie parku znajduje się wulkan błotny, który działa dokładnie jak klasyczny wulkan, tylko zamiast lawy wypluwa gorące błoto i co kilka tygodni urządza pokaz bez ostrzeżenia. Jest to największy wulkan błotny w rezerwatach Nowej Zelandii. Tego typu wulkany zazwyczaj sięgają jeden metr wysokości, natomiast ten w Hell’s Gate liczy, aż trzy metry i stale rośnie, dobudowując kolejne warstwy błota, wraz z kolejną erupcją. Na szczęście w środku tego geotermalnego piekła trafia się niespodzianka: zielona enklawa z unikalnymi roślinami, które rosną tu dzięki ciepłu i bogatej w minerały glebie. W gąszczu zarośli można dostrzec Kakahi Falls, największy gorący wodospad na półkuli południowej, z wodą o temperaturze około 40 stopni. Dawniej maoryscy wojownicy kąpali się tu po bitwach, zmywając krew i opatrując rany. Zawarta w wodzie siarka działała antyseptycznie. Na terenie Hell’s Gate znajduje się też Medicine Lake, będące źródłem słynnego rotoruańskiego błota leczniczego. Od setek lat używano go do leczenia bólu i chorób skóry. Dziś błoto jest używane w spa, z którego można skorzystać za dodatkową opłatą. Sesje w basenach błotnych są ograniczone do dwudziestu minut, gdyż dłuższy czas w gorących warunkach mógłby spowodować przegrzane organizmu. Hell’s Gate oferuje trzy rodzaje leczniczego błota: czarne na reumatyzm i artretyzm, białe na oparzenia i szare do delikatnego złuszczania skóry. To miejsce bywa nieprzystępne i momentami przerażające. Surowe, wyblakłe kolory nie zachęcają do robienia instagramowych sweet fotek, ale to jest właśnie powód, dla którego Hell’s Gate przyciąga. Pozwala zobaczyć z bliska potężną siłę kryjącą się pod ziemią. Rotorua – przewidując nieprzewidywalne Rotorua jest miastem nieprzewidywalnym. Wiele atrakcji leży na terenach aktywnych sejsmicznie, więc zdrowy rozsądek to nie opcja, tylko konieczność. Należy bezwzględnie stosować się do komunikatów i ostrzeżeń. Do tego Rotorua jest dużym centrum turystycznym, co niestety ma swoją ciemniejszą stronę. Poziom drobnej przestępczości jest tu wyższy niż średnia krajowa, a najczęstszym problemem są włamania do samochodów. Złodzieje szczególnie upodobali sobie parkingi przy hostelach, atrakcjach turystycznych i punktach startowych szlaków. Zasada jest prosta: nie zostawiaj w aucie żadnych wartościowych rzeczy, nawet „na chwilę”. Rotorua to miejsce kontrastów –piękne i fascynujące, a zarazem przerażające. Miasto pachnie siarką, ziemia paruje pod stopami, a gejzery i wulkany błotne pokazują, na każdym kroku potężną siłę wnętrza ziemi. Rotorua to też serce kultury maoryskiej i uzdrowisko, w którym natura i tradycja łączą się w niezwykły sposób. Żeby zobaczyć to wszystko w pełni warto zarezerwować z wyprzedzeniem bilety do The Puia i Hell’s Gate.

Artykuł Rotorua – miasto nieprzewidywalne pochodzi z serwisu .

Nowa Zelandia, droga do Milford Sound

Gosia — Sun, 18 Jan 2026 17:01:09 +0000

Droga do Milford Sound to nie jest żaden „dojazd do atrakcji” – to atrakcja sama w sobie. Przyznam, że to było jedyne miejsce, które postanowiłam zwiedzić na totalnego lenia, czyli w ramach zorganizowanej wycieczki. Początkowo wahałam się, czy nie pojechać tam samodzielnie – w końcu miałam wypożyczony samochód. Ostatecznie jednak wygrał zdrowy rozsądek. Wiedziałam, że to jeden z ostatnich dni mojej dość intensywnej podróży, a trasa z Queenstown do Milford Sound i z powrotem to prawie 300 kilometrów w jedną stronę, co w nowozelandzkich realiach oznacza jakieś osiem godzin jazdy. I dobrze zrobiłam! Uwielbiam prowadzić, ale przyznam szczerze, ku mojemu zaskoczeniu pod koniec wyjazdu nie mogłam już patrzeć na kierownicę. Dzięki temu mogłam się po prostu rozsiąść wygodnie w fotelu, wyciągnąć aparat i pstrykać seriami zdjęcia, bo naprawdę było co fotografować. Najciekawszy fragment drogi zaczyna się w miejscowości Te Anau. Stąd przejazd do Milford Sound powinien zająć nieco ponad półtorej godziny… oczywiście tylko w teorii. W praktyce, nie ma na to szans! Po drodze jest tyle punktów widokowych i miejsc wartych zobaczenia, że jazda bez postojów jest po prostu niemożliwa. Pierwszy przystanek – jezioro Te Anau. Ogromne jezioro o krystalicznie czystej wodzie, otoczone górami stanowi doskonały wstęp do tego co czeka w Parku Narodowym Fiordland. Zaledwie kilka minut dalej można się poczuć jak na planie Władcy Pierścieni. Legendarne Misty Mountains z Drużyny Pierścienia to w rzeczywistości Eglinton Valley. Bezkresna dolina polodowcowa otoczona ośnieżonymi szczytami, wygląda epicko. Tuż obok znajdują się Mirror Lakes – niewielkie jeziorka, które przy dobrej pogodzie pozwalają zobaczyć góry do góry nogami 😀 Warto zatrzymać się również przy Lake Gunn, nieco większym jeziorze, ukrytym w lesie. Kawałek dalej czeka Falls Creek — niepozorny przystanek przy samej drodze, który łatwo przeoczyć. Wodospad spływa tu niemal prosto na asfalt, a krótki mostek daje świetny punkt widokowy na kaskady i intensywnie niebieską wodę. Następny w kolejce jest Monkey Creek – górski strumień z krystalicznie czystą wodą prosto z lodowców. W miarę zbliżania się do Milford Sound, krajobraz robi się coraz bardziej surowy i górski, szerokie doliny ustępują miejsca granitowym urwiskom, a powietrze robi się bardziej rześkie. wtedy pojawia się Homer Tunnel – 1,2-kilometrowa przeprawa wydrążona ręcznie w litej skale na wysokości 945 m n.p.m. Budowa trwała 19 lat, bez świateł, bez klimatyzacji, tylko kilofy i determinacja. Przy odrobinie szczęścia albo pecha, przed tunelem można spotkać kea, alpejską papugę, która ewidentnie nie uznaje pojęcia „własność prywatna”. Te inteligentne, drapieżne ptaki traktują parkingi jak swój plac zabaw: zaglądają do plecaków, próbują wejść do samochodów i z pasją obgryzają gumowe elementy samochodu jak np. wycieraczki. Jeśli więc kea zainteresuje się twoim autem, najlepszą strategią jest szybkie zamknięcie drzwi i udawanie, że cię tu nie ma. Po tych wszystkich atrakcjach, przejazd ciemnym, wąskim tunelem jest już tylko cichym epilogiem całej przygody. Po drodze pełnej widoków, wodospadów i pauziej dywersji wjazd do tunelu działa jak krótki reset, zanim po drugiej stronie krajobraz ponownie uderzy ze zdwojoną siłą. Za tunelem zaczyna się Cleddau Valley. Cleddau Valley to stroma dolina, gdzie serpentyny wiją się między granitowymi ścianami, a wodospady spływają niemal prosto na drogę. Zimą to miejsce potrafi być kompletnie nieprzejezdne przez lawiny, latem bywa mokre, surowe i absolutnie spektakularne. Stąd do Milford Sound zostaje już tylko kilkanaście kilometrów jednak każdy metr buduje coraz większe napięcie. Kiedy w końcu docierasz do Milford Sound czujesz jakbyś odbył swoją własną odyseję. Milford Sound to nie droga, którą się „pokonuje”. To droga, którą się przeżywa. Więcej o Milford Sound znajdziesz tutaj.

Artykuł Nowa Zelandia, droga do Milford Sound pochodzi z serwisu .

Milford Sound, Nowa Zelandia – zatoka, która okazała się fiordem

Gosia — Sun, 11 Jan 2026 14:43:12 +0000

Milford Sound to miejsce dość specyficzne. Potrafi tu być tak mokro, że kierunek deszczu momentami przeczy prawom grawitacji – woda dosłownie leci do góry. A jakby tego było mało, po okolicy grasuje gang papug wyspecjalizowanych we… włamaniach do samochodów. Brzmi jak dramat, a tymczasem to najpopularniejsza atrakcja Nowej Zelandii. Nazwa jednak sprytnie próbuje wprowadzić turystów w błąd. Milford Sound wcale nie jest żadnym “soundem”, czyli zatoką, lecz fiordem – i to jednym z najbardziej spektakularnych na świecie. Jak to możliwe? Cofnijmy się na chwilę do lekcji geografii. “Sound” to nic innego jak zalana dolina rzeczna w kształcie litery V. Fiord natomiast powstaje dzięki działalności lodowca i ma charakterystyczne, strome, skaliste zbocza. Milford Sound został wyrzeźbiony przez lodowiec podczas ostatniej epoki lodowcowej. Gdy lód się wycofał, Morze Tasmańskie po prostu wlało się do środka. Efekt? 15 km długości, prawie 300 m głębokości i ściany skalne sięgające 1200–1700 m prosto z wody. Tak więc, sound i fiord niby się rymuje, ale coś tu nie gra. Skąd więc cały ten ambaras? Oczywiście z winy Europejczyków. Nie wystarczyło im wytępić prawie całą populację kiwi, musieli jeszcze pomylić fiord z zatoką. Zresztą Milford Sound początkowo był omijany przez europejskich odkrywców. Wąskie wejście nie wyglądało obiecująco, a kapitanowie ekspedycji, w tym słynny James Cook, bali się podpłynąć za blisko stromych gór. Fiord pozostał tajemnicą aż do 1812 roku, kiedy kapitan John Grono odkrył go i nazwał Milford Haven na cześć rodzinnych stron w Walii. Później John Lort Stokes zmienił na Milford Sound i tak już zostało. Wysokie góry to nie jedyne wyzwanie Milford Sound. Drugim jest pogoda, a właściwie jej chroniczny brak. Milford Sound to miejsce, w którym pada średnio przez około 183 dni w roku, a roczne opady przekraczają 6 metrów. Dlatego ruszając w stronę Milford Sound, nie miałam wobec pogody żadnych oczekiwań. Prawo Murphy’ego działa u mnie bezbłędnie: jeśli gdzieś może padać, to na pewno będzie padać wtedy, gdy akurat tam jestem. Tymczasem, pogoda na miejscu miło mnie zaskoczyła. Pomimo, że deszcz brzmi jak skuteczny sposób na odstraszenie turystów, to tak właściwie jest on głównym sprawcą całego show. Bez niego nie byłoby setek wodospadów. Dwa z nich są szczególne: Lady Bowen Falls o wysokości 162 metrów oraz Stirling Falls, niewiele niższy, bo „zaledwie” 151 metrów. Reszta to wodospady sezonowe, które pojawiają się po intensywnych opadach i spływają po niemal pionowych ścianach skalnych. Jakby tego było mało, zdarza się tutaj, że deszcz i wiatr łączą siły w sposób sprzeczny z prawami. Przy odpowiednich warunkach wodospady potrafią lecieć do góry. Silne podmuchy wiatru, charakterystyczny kształt fiordu i ogromne ilości wody sprawiają, że strumienie unoszą się w powietrzu. Zresztą to nie jedyna cecha charakterystyczna Milfod Sound. Ogromne ilości słodkiej wody spływającej z gór tworzą na powierzchni cienką warstwę, która unosi się nad słoną wodą Morza Tasmańskiego. Efektem tego zjawiska, jest charakterystyczny, ciemny, niemal atramentowy kolor fiordu i warunki, w których już 10 metrów pod powierzchnią jest tak ciemno, jak w głębinach na otwartym oceanie. Z pewnością są to warunki idealne dla morskich stworzeń, ale nie dla fotografów. Jednak prawdziwą gwiazdą programu jest Mitre Peak – góra, która wyrasta niemal pionowo z tafli wody na wysokość 1692 metrów. Jest to jedna z najbardziej fotogenicznych gór w Nowej Zelandii i jedna z najwyższych na świecie, które wyrastają bezpośrednio z morza. Najlepszym sposobem na zobaczenie Milford Sound z bliska jest rejs po fiordzie. Trwa około dwóch godzin i daje pełen pakiet wrażeń. Oprócz nieziemskich krajobrazów można tu zobaczyć także liczne foki wylegujące się na Seal Rock, delfiny, a przy odrobinie szczęścia nawet pingwiny grubodziobe. Nic dziwnego, że Rudyard Kipling nazwał to miejsce ósmym cudem świata.

Artykuł Milford Sound, Nowa Zelandia – zatoka, która okazała się fiordem pochodzi z serwisu .

Nowa Zelandia – Kaikoura, czyli post o spełnianiu marzeń

Gosia — Fri, 26 Dec 2025 14:38:58 +0000

Czas na post o spełnianiu marzeń. Może ciężko w to uwierzyć, ale Nowa Zelandia nie była dla mnie celem samym w sobie. Tak właściwie, to marzenie narodziło się osiem lat temu na Hawajach… Wtedy, zupełnie przypadkiem, podczas jednego z rejsów dowiedziałam się, że byłam o krok od zobaczenia wielorybów. To znaczy, był to raczej siedmiomilowy krok, bo powinnam zorganizować moją podróż w terminie o sześć miesięcy późniejszym. To niezrealizowane doświadczenie, zostało zamieszczone na mojej długiej liście marzeń i odłożone do szuflady oznaczonej etykietą z długim terminem do realizacji. Aż do dnia, gdy w skrzynce mailowej wylądowały bilety do Nowej Zelandii. I wtedy było dla mnie jasne – teraz, albo nigdy. Planowanie wyjazdu, zaczęłam właśnie od sprawdzenia czy moje i wielorybie drogi będą mogły się w końcu skrzyżować. Wybór padł na Kaikourę. Dlaczego Kaikoura to wielorybi Disneyland? Zacznijmy od tego, że nazwa „Kaikoura” pochodzi od słów kai (jeść) i koura (raki). Czyli już na starcie wiadomo, że chodzi o żarcie. I to się zgadza, bo Kaikoura to oceaniczna stołówka all-inclusive. Dawniej było tu mniej romantycznie – do 1964 roku działała stacja wielorybnicza. Polowano tak skutecznie, że wielorybów zaczęło po prostu brakować, więc biznes zdechł. Dziś Kaikoura jest miejscem absolutnie wyjątkowym, głównie przez Kaikoura Canyon. Liczy ponad 1000 metrów głębokości i znajduje się praktycznie tuż przy brzegu. Zimne prądy z południa zderzają się z ciepłymi z północy, mieszają oceaniczny koktajl i wypychają na powierzchnię mnóstwo składników odżywczych. Tworzy to stołówkę all-inclusive dla całego towarzystwa morskiego, nie wspominając o wielorybach. W efekcie Kaikoura to jedno z najlepszych miejsc na świecie na spotkanie z wielorybami. Jest jednym z niewielu miejsc na świecie, gdzie kaszaloty żyją cały rok, a do tego sezonowo wpadają humbaki, orki, długopłetwowce, płetwale błękitne i inne stwory z kategorii wagowej XXL. Życie to nie film To właśnie kaszalot był pierwszym wielorybem jakiego zobaczyłam w trakcie rejsu. Wynurzył się, zrobił parę spokojnych wdechów, po czym zanurzył się z gracją i zniknął. Trwało to moment, poczułam, że moje ośmioletnie marzenie zawaliło się jak domek z kart. Bo w głowie miałam wizję z plakatu „Uwolnić Orkę”: skoki, fontanna wody i dramatyczna muzyka, tymczasem przez krótką chwilę udało mi się zobaczyć zaledwie widok płetwy. Kaszaloty mają 15–20 metrów długości, ważą 40–60 ton i mniej więcej co 45–55 minut muszą wynurzyć się na powierzchnię, aby zaczerpnąć powietrza. Wtedy robią kilka solidnych wdechów, wypuszczają w niebo metrową fontannę i znikają z powrotem pod wodą.Natomiast kiedy nurkują, to bez kompromisów – ponad 3000 metrów w dół. Rekordy bezdechu? Ponad dwie godziny… W głowie mają ponad tonę spermacetu – oleistej substancji używanej do echolokacji i regulacji pływalności. Kiedyś była używana do produkcji smarów, kremów i szminek. Tymczasem, ambra luksusowy składnik perfum, pochodzi z jelit chorych lub martwych kaszalotów. Pokaz życia Kiedy zrezygnowana wpatrywałam się w ocean, nagle nad głową usłyszałam helikopter widokowy, a statek zaczął nabierać zawrotnej prędkości. W oddali zobaczyłam fontannę wody. Sprawcą tego poruszenia okazał się humbak – długopłetwowiec. To co zobaczyłam, było godzinnym pokazem akrobacji. Humbak pląsał wokół naszej łodzi tak długo, że bolała mnie ręka od trzymania aparatu. W końcu uznałam, że dość – odłożyłam sprzęt i zostałam tylko ja i on. Żadnych zdjęć, żadnej pogoni za idealnym kadrem. Tylko moment, który chciałam naprawdę przeżyć, a nie udokumentować. To co zobaczyłam było czymś niezwykłym. Wyglądało jak taniec i o ile wieloryby potrafią tańczyć, to ten był absolutnym Fredem Astaire’em oceanu 😀 Delfiny na dopingu Kiedy myślałam, że to już koniec przygody. Statek wpłynął w ławicę delfinów. Do tej pory myślałam, że widziałam już wszystko. Tymczasem to były setki delfinów, skaczących i bawiących się i ścigających ze statkiem. Najbardziej szalały delfiny dusky (ciemne) – nie sposób było uchwycić je aparatem. Czysty chaos, czysta zabawa! Kaikoura też na lądzie daje radę W drodze powrotnej do Christchurch zahaczyłam o Kaikoura Peninsula Walkway. Ocean, góry w tle, a na brzegu wylegujące się foki – totalnie bez zainteresowania ludźmi. Z kim się wybrać na wieloryby? Ja wybrałam Whale Watch Kaikoura – 95% skuteczności. Rejs trwa ok. 3,5 godziny, a firma zwraca 80% ceny biletów w przypadku braku wielorybów. Jeśli ktoś liczy na zwrot, to szanse są minimalne, bo wieloryby wykrywane są sonarem. Kiedy jechać? Kaszaloty i delfiny można obserwować cały rok. Humbaki w od czerwca do sierpnia, natomiast orki pojawiają się w okresie od grudnia do marca.

Artykuł Nowa Zelandia – Kaikoura, czyli post o spełnianiu marzeń pochodzi z serwisu .