Polska -

Cmentarzysko samochodów

Gosia — Sun, 06 Jul 2025 12:41:40 +0000

Cmentarzysko samochodów było miejscem, które chciałam od jakiegoś czasu zobaczyć, choć nie spodziewałam się fajerwerków. Podejrzewałam, że składowisko aut będzie w dużej części rozkradzione. Tymczasem na miejscu zobaczyłam setkę aut z lat 60, 70 i 80-tych w różnym stopniu dezintegracji. Przykro patrzeć, jak wszystkie eksponaty powoli rdzewieją i popadają w coraz większą ruinę. Część z nich została rozszabrowana, natomiast nadal jest dużo do zobaczenia. Taka kolekcja musiała być ogromnym skarbem w czasach socjalizmu. Niejeden kierowca, marzył wówczas o takich furach. Wybór jest szeroki: Fiaty, Skody, Syrenki, Mercedesy, czy Ople. Ustawione równo w rzędzie Fiaty 126p, prezentowały się niemal jak na wystawie w salonie. Próbowałam znaleźć więcej informacji o tym miejscu. Niestety w Internecie praktycznie nie ma po nim śladu. Zaciekawiło mnie jednak, że cmentarzysko samochodów położone jest blisko jednej z głównych tras prowadzących do Warszawy, w dość gęstym lesie. Na obrzeżach składowiska można zobaczyć fragmenty muru oraz budki ochroniarza. Cóż, może lepiej nie drążyć tematu…

Artykuł Cmentarzysko samochodów pochodzi z serwisu .

Borne Sulinowo – Dom Oficera: Zapomniana Historia

Gosia — Sun, 02 Feb 2025 15:13:31 +0000

Borne Sulinowo to zagadkowa miejscowość, którą kiedyś trudno było znaleźć na mapie Polski. Jej istnienie było ściśle strzeżoną tajemnicą. Historia tego miejsca zaczyna się w latach 1933–1939, kiedy to III Rzesza rozpoczęła wysiedlanie mieszkańców, by zbudować tu bazę wojskową i poligon. W latach 1934–1937 utworzono Wał Pomorski (Pommernsellung), będący częścią umocnień wschodniej granicy III Rzeszy. W garnizonie Groß Born, jak wówczas nazywano Borne Sulinowo, stacjonowały jednostki dywizji pancernej Heinza Guderiana, znanego teoretyka wojskowości i autora książki „Achtung – Panzer!”, prezentującej koncepcję „blitzkriegu”. Co ciekawe, odbywały się tu również ćwiczenia oddziałów Afrika Korps, które także trenowały na Pustyni Błędowskiej. W tamtym czasie powstał także Dom Oficera, pełniący funkcję ośrodka szkoleniowego. Uroczystego otwarcia Domu Oficera dokonał Adolf Hitler 18 sierpnia 1938 r. Oprócz części szkoleniowej, w budynku mieściło się kasyno oficerskie oraz sala koncertowa przeznaczona na specjalne uroczystości. Była również restauracja, z której roztaczał się niesamowity widok na Jezioro Pile. Choć z oddali Dom Oficera nadal prezentuje się imponująco, z bliska widać jego zaawansowaną dekompozycję. Dla mnie to zaleta, ponieważ czyni to miejsce ciekawszym do zwiedzania. Z punktu widzenia historycznego i architektonicznego, jednak żal patrzeć, jak taki cenny zabytek popada w ruinę. W 2010 r. pożar zniszczył dużą część budynku, w tym dach sali koncertowej. Dalszych zniszczeń dokonała natura. Mimo postępującego rozkładu, Dom Oficera nadal robi niesamowite wrażenie. Eksplorując jego wnętrza, można wyobrazić sobie, jak wyglądał w czasach swojej świetności. Przeszklony sufit, choć częściowo zawalony, nadal wygląda imponująco. Historia Bornego Sulinowa nie kończy się wraz z upadkiem III Rzeszy. Po wojnie teren ten został zajęty przez Armię Czerwoną i jego istnienie było utrzymywane w ścisłej tajemnicy. W pobliskiej miejscowości Brzezino-Kolonia zlokalizowano bazę radzieckich wojsk rakietowych. Znajdował się tam także tajemniczy obiekt 3002, o którym pisałam tutaj. Dom Oficera to nie jedyna atrakcja Bornego Sulinowa. W okolicy znajduje się wiele poniemieckich bunkrów. Ciekawym miejscem jest także Kłomino – miasto-widmo. W czasach III Rzeszy znajdował się tu obóz jeniecki, w którym przetrzymywano Polaków, Francuzów i Rosjan. Po wojnie, kiedy teren przejęła Armia Czerwona, obóz służył dla niemieckich żołnierzy. Następnie przekształcono go na bazę wojskową, która funkcjonowała do 1992 r. Od tego czasu Kłomino nie zostało nigdy zasiedlone, a budynki stopniowo wyburzano. Obecnie miasto nie stanowi dużej atrakcji ponieważ praktycznie niewiele tu zostało. Nieopodal Bornego w lesie, na drodze wylotowej w kierunku Szczecinka, znajduje się jeszcze jedno ciekawe miejsce – radziecki cmentarz wojskowy. Cmentarz powstał tuż po zajęciu tych terenów przez Armię Czerwoną i utworzeniu na nich bazy wojskowej w 1945 r. i funkcjonował do 1992 r. tj. do czasu jej likwidacji. Jest to cmentarz cywilno – wojskowy, a zatem spoczywają na nim też cywile obsługujący tajną bazę wojskową i ich rodziny. Większość osób została pochowana tu w latach 1945 do 1967. Natomiast po roku 1970 r. chowano tu wyłącznie dzieci personelu bazy wojskowej. Na cmentarzu znajduje się około 350 grobów z czego prawie połowa jest anonimowa. Możemy się tylko domyślać kto, tu spoczywa. Prawdopodobnie byli to żołnierze 6 Gwardyjskiej Witebsko-Nowogrodzkiej Dywizji Zmechanizowanej, stacjonujący w Bornem Sulinowie. Nie było wówczas wojny, a władze prawdopodobnie nie chciały psuć statystyk wypadkami śmiertelnymi w trakcie ćwiczeń. Podejrzewa się także, że anonimowe mogiły należą też do dezerterów. W 2007 r., po renowacji cmentarza, przeniesiono tu ciała żołnierzy radzieckich z likwidowanych cmentarzy w Kołobrzegu i Białogardzie. Od tego czasu oficjalna nazwa cmentarza brzmi „Cmentarz Żołnierzy Północnej Grupy Wojsk Federacji Rosyjskiej i Członków Ich Rodzin w Bornem Sulinowie”. Miejscowi nazywają go jednak „cmentarzem z pepeszą”. Nazwa ta pochodzi od grobu Iwana Paddubnego, oznaczonego pomnikiem pepeszy – radzieckiego pistoletu maszynowego. Pomnik został przeniesiony z centrum Bornego Sulinowa po odzyskaniu przez Polskę niepodległości. Choć historia pepeszy jest znana, los żołnierza pozostaje zagadką. Istnieją podejrzenia, że zginął w strzelaninie we wsi Krągi w 1946 r. Okoliczności tego zdarzenia nie są znane, ale fakt, że miało ono miejsce rok po zakończeniu wojny, jest zaskakujący.

Artykuł Borne Sulinowo – Dom Oficera: Zapomniana Historia pochodzi z serwisu .

Opuszczona kaplica – Girl off the trail

Gosia — Sat, 14 Dec 2024 16:40:10 +0000

Kaplica została zbudowana na początku XX wieku. Na pierwszy rzut oka jej wygląd wskazuje, że jest katolickim obiektem, jednak w rzeczywistości należy do wyznania mariawitów. Mariawityzm wyłonił się z Kościoła rzymskokatolickiego w 1906 roku i jest bliższy prawosławiu. Obecnie w Polsce szacuje się, że około 20 tysięcy osób wyznaje tę religię. Z zewnątrz kaplica wygląda dość skromnie, typowe dla drewnianych konstrukcji, jakie często można spotkać np. w Bieszczadach. Jednak to właśnie jej dyskrecja jest jej zaletą, pozwalając pozostać niezauważoną. Mimo upływu czasu, kaplica robi niesamowite wrażenie. Białe i niebieskie drewniane ściany dodają jej niebiańskiego charakteru. Okna zdobią witraże, które w zależności od pory dnia tworzą fascynującą grę świateł. Drewniane kolumny dodają jej dodatkowego uroku. Na miejscu zachowało się wiele artefaktów, co jest prawdopodobnie powodem, że kaplica nie przypomina typowego miejsca urbexowego. Na ołtarzu znajdują się świeczniki oraz wazony z sztucznymi kwiatami, kontrastujące z białymi ścianami. Obok ołtarza znajduje się otwarty konfesjonał. Ciekawy widok kaplicy można podziwiać z podestu dla chóru, do którego prowadzą drewniane schodki. Bezpośrednio za ołtarzem znajduje się wejście do części mieszkalnej, która jest dość zniszczona. Znajduje się tam jedynie łóżko z pościelą. Spodobał Ci się wpis? Więcej znajdziesz tutaj.

Artykuł Opuszczona kaplica – Girl off the trail pochodzi z serwisu .

Opuszczony szpital psychiatryczny

Gosia — Wed, 30 Oct 2024 12:43:46 +0000

Dawny szpital psychiatryczny został otwarty na początku XX wieku. Powstał z inicjatywy Warszawskiego Towarzystwa Pomocy Lekarskiej i Opieki nad Umysłowo i Nerwowo Chorymi, którzy odkupili i wyremontowali na ten cel opuszczone baraki. Teren szpitala obejmował wówczas również gospodarstwo rolne, które produkowało na jego potrzeby warzywa i owoce. Początkowo w szpitalu mogło przebywać zaledwie 24 pacjentów, jednak z czasem rozwinął się na tyle, że konieczna była jego dalsza rozbudowa. W czasie II Wojny Światowej, podczas oblężenia Warszawy znalazł się na linii frontu. W związku z tym pełnił wówczas rolę szpitala dla rannych żołnierzy. Natomiast, tuż przed zakończeniem wojny został splądrowany przez Niemców. Szpital w 2018 r. został przeniesiony do nowo wybudowanego tuż obok kompleksu i od tamtego czasu pozostaje opuszczony. Szpital składa się z dwóch budynków. Głównego – murowanego oraz drugiego drewnianego. Obydwie części są zupełnie odmienne. W murowanym budynku prawdopodobnie znajdował się szpital, natomiast drewniana przybudówka wygląda na część biurową oraz przeznaczoną do ćwiczeń i terapii. Obydwa budynki robią niesamowite wrażenie. W trakcie zwiedzania czułam ciarki na plecach. Hulający po korytarzach wiatr tworzy przeciąg, który od czasu do czasu zatrzaskuje drzwi lub okna. Skrzypiąca podłoga, puste łóżka szpitalne, elementy dekoracji z krepiny oraz wózki inwalidzkie przemawiają do wyobraźni. Dodatkowo szpital otoczony jest parkiem co sprawia, że wydaje się być odizolowany od miasta. Wprowadza to dodatkowy element grozy. Spodobał Ci się ten post? Więcej o urbexie znajdziesz tutaj.

Artykuł Opuszczony szpital psychiatryczny pochodzi z serwisu .

Pałac z ukrytym skarbem

Gosia — Sat, 12 Oct 2024 11:50:53 +0000

Pałac został wybudowany na początku XX wieku. Podczas II wojny światowej pełnił funkcję szpitala polowego, natomiast po wojnie mieściła się tu szkoła. Niestety zaledwie, pozostawiona tablica i liczydło to jedyne pamiątki jakie zachowały się z tego okresu. Generalnie w całym budynku brak jest „artefaktów”. Pomimo, że po korytarzach hula już właściwie tylko wiatr, pałac robi niesamowite wrażenie. Szczególnie spektakularna jest bogato zdobiona klatka schodowa. Kolumny, półkoliste okna i zdobiona balustrada schodów pozwalają wyobrazić sobie ten budynek za czasów świetności. Jednak w mojej opinii, to złuszczająca się farba olejna tworzy unikalną atmosferę tego miejsca. Pastelowe kolory klatki schodowej ciekawie kontrastują z intensywnym niebieskim kolorem ścian w holu. Kolejne pokoje również utrzymane są w ciekawej kolorystyce. Spacerując po pałacu można zobaczyć unikalne detale w postaci zdobień na suficie czy piecach kaflowych. Trzeszcząca drewniana podłoga oraz wyłamane z framug drzwi dodają dramatyzmu temu miejscu. Podobno na terenie parku otaczającego pałac ukryty jest skarb. Pomimo intensywnych poszukiwań, nie został on jeszcze odkryty…. Więc postów o opuszczonych miejscach znajdziesz tutaj.

Artykuł Pałac z ukrytym skarbem pochodzi z serwisu .

Parowozownia – Girl off the Trail

Gosia — Fri, 17 May 2024 21:01:34 +0000

Parowozownia została wybudowana w XIX wieku, na ziemiach pruskich. Projekt jej budowy był nowatorski na skalę Europy oraz został wykorzystany do budowy podobnych obiektów w Berlinie i Magdeburgu. Parowozownia była wykorzystywana do konserwacji lokomotyw parowych. Realizowane były w niej prace remontowe. W środkowej części można zobaczyć obrotnicę, umożliwiającą przemieszczanie lokomotyw do hali napraw. Natomiast po bokach znajdują się kanały rewizyjne. Specyficzny klimat tworzy charakterystyczna kopuła, na której szczycie można dostrzec wywietrznik służący do odprowadzania pary i dymu. W parowozowni wykonywane były jedynie drobne naprawy, w oparciu o części dostarczane z innych zakładów. Niewystarczające wyposażenie zakładu naprawczego oraz brak własnej odlewni żeliwa i brązu spowodowały, że z czasem zaczęła tracić na znaczeniu. Na skutek dużych zniszczeń w trakcie II wojny światowej wymagała gruntownej odbudowy, którą zakończono w niecałe 5 lat po wojnie. Od lat pięćdziesiątych został zapoczątkowany proces wymiany taboru kolejowego na elektryczny i spalinowy. Parowozy powoli zaczęły tracić na znaczeniu. Co prawda realizowano tu nadal naprawy lokomotyw spalinowych, jednak ogólna zła kondycja kolejnictwa doprowadziła do zaprzestania jej użytkowania zgodnie z pierwotnym przeznaczeniem. Następnie parowozownia wykorzystywana była jako magazyn dla sprzętu kolejowego oraz warsztat szkoleniowy dla mechaników kolejowych. Natomiast pod koniec ubiegłego wieku została całkowicie wyłączona z eksploatacji. Obecnie budynek jest w złym stanie technicznym. Poczyniono pewne inwestycje ratujące ten unikatowy obiekt jednak wciąż jest to zbyt mało. Dziś parowozownia jest podobno jedyną tego typu konstrukcją w Polsce. Stanowi również unikatowy zabytek kolejnictwa na skalę całej Europy. Spodobał Ci się wpis? Zajrzyj tutaj!

Artykuł Parowozownia – Girl off the Trail pochodzi z serwisu .

Opuszczone Kino

Gosia — Mon, 01 Apr 2024 09:11:56 +0000

Opuszczone kino, niegdyś stanowiło ważne centrum kulturalno – rozrywkowe miasta, natomiast dzisiaj popada w ruinę. Budynek został wybudowany w latach 1924 – 1929. Początkowo miał służyć jako obiekt straży pożarnej. Urządzono w nim remizę wraz z salą do ćwiczeń dla orkiestry. Jednak tuż po wybudowaniu obiekt został wydzierżawiony i do czasu II Wojny Światowej funkcjonował jako kino. Wówczas organizowano tu także przedstawienia teatralne oraz przyjęcia okolicznościowe. W okresie Wojny został przejęty przez Niemców, by ponownie wrócić do straży pożarnej w 1946 r. W latach 80 XX wieku, budynek został zamknięty ze względu na problemy finansowe straży. Kino zostało przejęte przez miasto, które jednak nie zagospodarowało go w żaden sposób. Obecnie z budynkiem nadal sąsiaduje Ochotnicza Straż Pożarna. Na parterze można zobaczyć obszerny hol z kasami biletowymi. Jedno z pomieszczeń przypomina kuchnię, zatem musiała tu funkcjonować także restauracja. Główną atrakcją kina jest oczywiście sala teatralna która mogła pomieścić 500 widzów. Pomimo upływu czasu, nadal prezentuje się dość atrakcyjnie. Rząd krzeseł, charakterystyczny morelowy kolor ścian oraz wymowna tablica tuż pod sceną pozwalają wyobrazić sobie czasy kiedy odbywały się tu przedstawienia. Podążając dalej klatką schodową, można także dostać się do loży oraz na poddasze. O ile z loży można zobaczyć scenę z ciekawej perspektywy, to poddasze nie prezentuje się już tak atrakcyjnie. Dodatkową atrakcją jest pomieszczenie techniczne w którym można zobaczyć stare projektory. Spodobał Ci się wpis? Więcej urbexowych miejscówek znajdziesz tutaj!

Artykuł Opuszczone Kino pochodzi z serwisu .

Ziemia Kłodzka – najciekawsze miejsca

Gosia — Wed, 16 Dec 2020 18:03:49 +0000

Ziemia Kłodzka to niesamowicie ciekawy region Polski, w którym każdy znajdzie coś dla siebie. Nie brakuje tutaj ciekawych szlaków górskich oraz fantazyjnych formacji skalnych. Liczne uzdrowiska gwarantują doskonały wypoczynek. Natomiast Sanktuarium w Wambierzycach, zwane także Śląską Jerozolimą to główny punkt pielgrzymek wielu wiernych. ZŁOTY STOK – KOPALNIA ZŁOTA Ziemia Kłodzka słynie z Kopalni Złota w Złotym Stoku, zlokalizowanej tuż obok drogi nr 46 prowadzącej w kierunku Kłodzka. Podobno na 21 poziomach kopalni, wydrążono ponad 300 km chodników, sztolni i szybów. W trakcie około 700 lat eksploatacji, w kopalni uzyskano 16 ton czystego złota. Dodatkową atrakcją Złotego Stoku jest jedyny w Polsce podziemny wodospad, który można zobaczyć w Sztolni „Czarnej”. SZCZELINIEC WIELKI – RADKOWSKIE SKAŁY – SKALNE GRZYBY Ciekawą propozycją wycieczki jest trasa na Szczeliniec Wielki. Jest to najwyższy szczyt Gór Stołowych, zaliczany do Korony Gór Polski. Najłatwiej do Szczelińca Wielkiego dostać się samochodem. Szlak zaczyna się na parkingu w Karłowie. Trasa zajmuje niecałe 30 minut, w trakcie których pokonuje się ponad 600 schodów. Ścieżka nie jest wymagająca natomiast miejscami jest dość wąska. Natomiast widoki… ? Trasa prowadzi wzdłuż korytarzy skalnych i ciekawych formacji, które wyglądem przypominają zwierzęta. Można tu zobaczyć m.in. Wielbłąda, Małpę, Psa czy Słonia. Na szczycie Szczelińca znajduje się taras widokowy, z którego roztacza się przepiękna panorama na Sudety. Trasę ze Szczelińca warto kontynuować w kierunku Radkowskich Skał oraz Skalnych Grzybów. Zarówno w jednym jak i w drugim miejscu można zobaczyć ciekawie ukształtowane skały. W drodze powrotnej warto zajrzeć na ścieżkę edukacyjną „Niknąca Łąka”, która prowadzi wzdłuż torfowisk. BŁĘDNE SKAŁY Drugim ciekawym szlakiem jest labirynt Błędnych Skał. Najwygodniej się tu dostać samochodem. Od strony Kudowy prowadzi tu tzw. droga „Stu Zakrętów”, która jest już sama w sobie atrakcją, jeśli chodzi o jazdę autem ? Przejście labiryntu Błędnych Skał zajmuje około 30 minut, natomiast realnie zwiedza się to miejsce znacznie dłużej. Skały przybierają tu niesamowite kształty, od potężnych bloków po formacje przypominające kształtem grzyby lub zwierzęta. Szlak jest bardzo zróżnicowany, początkowo prowadzi przez labirynt rozmaitych wąskich przejść, szczelin i zaułków. Dalej trasa robi się znacznie szersza i prowadzi wzdłuż kilkunastometrowych skał. Na ostatnim odcinku szlak prowadzi drewnianą kładką przez podmokłe tereny. UZDROWISKA Ziemia Kłodzka słynie również z wielu uzdrowisk. Będąc w okolicy warto także odwiedzić popularne wśród kuracjuszy uzdrowisko – Duszniki – Zdrój. Tradycja uzdrowiskowa Dusznik sięga aż 500 lat. Uzdrowisko słynie z wód leczniczych, pochodzących głównie z trzech ujęć: „Jan Kazimierz”, „Pieniawa Chopina” i „Agata”, które stosowane są do leczenia m.in. schorzeń układu pokarmowego, osteoporozy i układu krążenia. Ważnym punktem turystycznym w Dusznikach jest Dworek Chopina znajdujący się w Parku Zdrojowym. To tutaj będąc na kuracji koncertował 16-letni Fryderyk Chopin. Co roku w sierpniu odbywa się tu Międzynarodowy Festiwal Chopinowski. Jest to najstarszy polski festiwal muzyczny trwający nieprzerwanie od 1946 r. Polanica – Zdrój jest kolejną popularną miejscowością uzdrowiskową w Kotlinie Kłodzkiej. Jest to miejscowość malowniczo położona w dolinie Bystrzycy Dusznickiej i charakteryzująca się unikalną zabudową. Centralny punkt uzdrowiska stanowi Park Zdrojowy, w którym znajduje się Teatr Zdrojowy, Pijalnia Wód Mineralnych oraz sanatoria i szpitale uzdrowiskowe. W Pijalni można spróbować tutejszej wody leczniczej z ujęcia Wielka Pieniawa, będącej głównym surowcem leczniczym w uzdrowisku. Osobiście jeśli miałabym wybierać miejsce kuracji w Kotlinie Kłodzkiej, wybrałabym Kudowę Zdrój. Uzdrowisko to urzekło mnie unikalną, kolorową architekturą. Panuje tutaj specyficzny uzdrowiskowy klimat. W Parku Zdrojowym można zaobserwować wielu spacerujących lub opalających się kuracjuszy, natomiast w Pijalni Uzdrowiskowej spróbować lokalnej wody leczniczej pochodzącej z 3 ujęć: Śniadecki, Marchlewski oraz Moniuszko. Warto tu zajrzeć także ze względu na eleganckie wnętrze. ZAMEK LEŚNA NA SZCZYTNIKU Jadąc z Dusznik w kierunku Polanicy warto także odwiedzić Zamek Leśna na wzgórzu Szczytnik. Choć zamek przypomina swoim wyglądem średniowieczną fortyfikację, tak właściwie został wybudowany w latach 30-tych XIX w. Tuż obok zamku znajduje się platforma widokowa, z której można podziwiać okolicę. WAMBIERZYCE Ciekawym miejscem o charakterze sakralnym jest Sanktuarium Matki Bożej Wambierzyckiej Królowej Rodzin, znane także jako „Śląska Jerozolima”. Sanktuarium przypomina z zewnątrz pałac do którego prowadzą wysokie schody. Łącznie do wejścia prowadzi 57 stopni, z których 9 oznacza liczbę chórów anielskich, następne 33 symbolizują wiek Jezusa, natomiast ostatnie 15 wiek Maryi w chwili poczęcia. Bazylika zyskała wielką popularność po cudownym ozdrowieniu Jana z Raszewa, który odzyskał tu wzrok.

Artykuł Ziemia Kłodzka – najciekawsze miejsca pochodzi z serwisu .

Pieniny – miłość od pierwszego wejrzenia!

Gosia — Tue, 08 Dec 2020 19:33:04 +0000

Od zawsze unikałam wyjazdów w te same miejsca. Uwielbiam się przemieszczać i zwiedzać, a pobyt w miejscu, które już widziałam po prostu mnie nudzi. Natomiast Pieniny są jednym z niewielu wyjątków. Pieniny uwielbiam i gdy tylko wystarczająco się za nimi stęsknię, wsiadam w auto, żeby po raz kolejny zobaczyć charakterystyczna sosenkę na szczycie Sokolicy. Tak właściwie, to nie potrafię wyjaśnić czemu akurat Pieniny są dla mnie tak wyjątkowe. Może to kwestia różnorodnego krajobrazu tego miejsca. Szlaki górskie są tutaj zielone i nie tak monotonne jak w Tatrach. Jednocześnie Pieniny są doskonałym punktem obserwacyjnym na Tatry. Do dziś wspominam sierpniowe poranki, kiedy popijając poranną kawkę miałam przed sobą takie widoki. Uwielbiam jeździć po tutejszych krętych drogach, w poszukiwaniu fajnych kadrów. Lubię też wstawać skoro świt, oglądać wschód słońca i cieszyć się samotnością na szlaku. Szlaki turystyczne w Pieninach są niestety dość popularne. Wejście na Trzy Korony czy Sokolicę często musi być okupione staniem w kolejce. Ja natomiast lubię kontemplować w samotności 😉 Uwielbiam Jezioro Czorsztyńskie, które tak właściwie nie jest jeziorem lecz sztucznym zbiornikiem retencyjnym. Za każdym razem gdy tu jestem, robię sobie objazdówkę wokół niego. Odwiedzam wówczas słynny Czorsztyn, w którym można zobaczyć pozostałości po dawnej wsi Maniowy, zalanej wodą na potrzeby budowy zbiornika retencyjnego. Charakterystyczna drewniana zabudowa z przełomu XIX i XX wieku, została zlokalizowana w najpiękniejszym miejscu Jeziora Czorsztyńskiego. Roztacza się stąd panorama Tatr i Pienin oraz Zamku w Czorsztynie i w Niedzicy. Tuż obok znajduje się Zamek Czorsztyński, co prawda jest dość zrujnowany natomiast nadal stanowi świetny punkt widokowy na okolicę. Po drugiej stronie jeziora, znajduje się znacznie lepiej zachowany Zamek w Niedzicy. Najlepiej prezentuje się z zapory wodnej. Zapora to kolejna atrakcja Jeziora Czorsztyńskiego. Pełni bardzo ważną rolę w gospodarce wodnej okolicy, ponieważ tworzy zbiornik retencyjny, który reguluje poziom wód. Dzięki temu chroni, przyległe obszary przed suszą i powodzią. Zlokalizowana jest tu także elektrownia szczytowo – pompowa, która magazynuje nadwyżkę produkowanej energii elektrycznej, wpompowując wodę ze zbiornika dolnego do górnego. Natomiast w czasie zwiększonego zapotrzebowania, proces ten jest odwracany, produkując jednocześnie energię elektryczną. Od 2011 r. na zaporze można zobaczyć ciekawy mural 3D „Moc Żywiołów”. Aby zobaczyć trójwymiarowy obraz, trzeba stanąć w ściśle zaznaczonym miejscu malowidła. Tak właściwie to głównym powodem moich powrotów w Pieniny jest jeden szlak, prowadzący przez najpiękniejsze szczyty Pienin: Trzy Korony, Górę Zamkową i Sokolicę. Co prawda Trzy Korony najlepiej prezentują się od strony słowackiej, jednak warto wejść na ten szczyt ponieważ przy odrobinie szczęścia, można zobaczyć stąd niesamowity widok na Tatry. Mi co prawda ostatnim razem nie dopisało szczęście, natomiast utrzymująca się mgła oraz chmury stworzyły niesamowitą atmosferę . Dalsza trasa jaką pokonuję z Trzech Koron, wiedzie przez Górę Zamkową, a następnie na Sokolicę. Szlak ten jest bardzo zróżnicowany, prowadzi przez las oraz dość strome skałki, natomiast widoki po drodze są niesamowite. Ostatni punkt – Sokolica, to moim skromnym zdaniem, najpiękniejszy szczyt Pienin. Roztacza się stąd przepiękny widok na zielone wzgórza i przełom Dunajca. Dodatkowego uroku Sokolicy dodaje karłowata sosenka, która tak właściwie jest symbolem tej góry. Wycieczka w Pieniny nie może także obyć się bez wspinaczki na najwyższy szczyt Pienin – Wysoką, która jednocześnie należy do Korony Gór Polski. Z Wysokiej roztacza się niesamowity widok na pozostałą część Pienin, Tatry i Babią Górę. Niestety w trakcie mojej wizyty pogoda, niezbyt dopisała i poza gęstą mgłą nie widziałam praktycznie nic, ale takie są już uroki gór 🙂 Dodatkową atrakcją tej trasy jest Wąwóz Homole, który prowadzi przez szereg mostków i kładek. Strome ściany kanionu, ciekawie wyrzeźbione kamienie oraz kaskady wody, są wystarczającym powodem, aby się tu znaleźć. Będąc w Pieninach, warto także zajrzeć do słynnego uzdrowiska – Szczawnicy – Zdroju. Jest to doskonałe miejsce na odpoczynek po górskich wspinaczkach. Natomiast jakby komuś było mało, zawsze może skorzystać z wyciągu krzesełkowego na szczyt Palenica. Roztacza się stąd piękny widok na Szczawnicę i jej okolicę. Niecałe 3 km od Szczawnicy, można zobaczyć Wodospad Zaskalnik. Jest to popularne miejsce na spacer, szczególnie latem można tu spotkać wiele osób chłodzących się w zimnej wodzie. Pieniny to niesamowite miejsce, które warto odwiedzić choćby na przedłużony weekend. Ja jestem przekonana, że jeszcze nie raz tu wrócę ?

Artykuł Pieniny – miłość od pierwszego wejrzenia! pochodzi z serwisu .