Senegal -

Rezerwat Bandia – safari w Senegalu

Gosia — Sun, 27 Jul 2025 11:10:03 +0000

Rezerwat Bandia znajduje się zaledwie 65 km od senegalskiej stolicy Dakar. Bandia została ustanowiona w 1990 r, jako pierwszy prywatny rezerwat. Teren rezerwatu jest ogrodzony, niemniej jednak na 3 500 hektarach, zwierzęta mogą się czuć jak w naturalnym środowisku. Co więcej, krajobraz rezerwatu urozmaica naturalna roślinność w postaci gigantycznych baobabów, plam i zarośli, które stanowią doskonałe tło do zdjęć. Co z Wielką Piątką? No cóż – lwy i słonie mają tu wolne. Bandia nie oferuje pełnego afrykańskiego zestawu „Big Five”, ale rekompensuje to różnorodnością. Można tu zobaczyć: żyrafy, nosorożce, gazele impala, bawoły, hieny i krokodyle. Rezerwat zamieszkują także strusie oraz ponad 150 gatunków ptaków. Częstym widokiem są także małpy, przybierające ciekawe pozy, jakby pozowały na okładkę National Geographic. Natomiast w odróżnieniu od innych safari, jest tu znacznie mniej zebr. Najlepszy czas na wizytę? Od listopada do maja – wtedy pora sucha zapewnia najlepsze warunki: bez błota, bez komarów i z największą szansą na spotkanie dzikich zwierząt. Poza tym krajobraz zyskuje wtedy na dramatyzmie – wyschnięte koryta rzek i majestatyczne baobaby robią robotę. Jak wygląda safari? Wstęp jest relatywnie drogi jak na warunki senegalskie. Kosztuje 12.000 Franków CFA co wynosi około 19€ (aktualne ceny dostępne są tutaj). Rezerwat można zwiedzić samodzielnie, korzystając z własnego auta, taxi bądź wypożyczając samochód na miejscu. Auta 4×4 są wymagane w porze deszczowej. Rezerwat jest czynny codziennie od 8.00 do 18.00 jednak najlepiej przyjechać tu wcześnie rano, kiedy jest chłodniej i zwierzęta są bardziej aktywne. Safari trwa ok. 1,5–2 godziny, a po wszystkim można uzupełnić płyny w restauracji z widokiem legowisko krokodyli. Rezerwat Bandia to idealna opcja, jeśli chcesz poczuć klimat afrykańskiej przygody bez konieczności przedzierania się przez dżunglę z maczetą. Zwierzęta, krajobrazy i mnóstwo okazji do zdjęć, które wyglądają, jakbyś był na końcu świata – a tymczasem to zaledwie godzina drogi od Dakaru.

Artykuł Rezerwat Bandia – safari w Senegalu pochodzi z serwisu .

Błędne koło Senegalu – Girl off the trail

Gosia — Mon, 29 May 2023 08:09:19 +0000

W końcu przyszedł ten moment, że dojrzałam do napisania kolejnej relacji z mojej podróży do Senegalu. W styczniu, tuż po moim przyjeździe, mogliście przeczytać o problemie postępującego zaśmiecania Afryki przez tzw. „rozwinięte kraje”. Tym razem, przedstawię Wam warunki życia w tym kraju. Wiem, że obraz jest bardziej wymowny niż słowa dlatego ograniczę zbędne komentarze. Nie da się ukryć, że duża część społeczeństwa Senegalu żyje w ubóstwie, szczególnie jest to widoczne na północny kraju. Wiele osób jest niedożywionych, a szczególnie bolesny jest widok wychudzonych, żebrzących dzieci. Oddziałuje on bardzo emocjonalnie, natomiast przekazywanie jakichkolwiek datków tak właściwie wspomaga ten proceder. Edukacja w Senegalu jest obowiązkowa do ukończenia 16 roku życia, Jednak, znaczna dzieci kończy ją wcześniej. Wówczas wykorzystywane są do pracy w rolnictwie bądź drobnych usługach. Brak jakiegokolwiek wykształcenia przekreśla ich szansę na lepszą przyszłość. Choć tak właściwie, w tych warunkach jakiekolwiek aspiracje wydają się być czymś abstrakcyjnym. Rolnictwo jest podstawą gospodarki Senegalu. Uprawia się tu głównie proso, kuskus ryż, kukurydzę i sorgo. Ważnym towarem eksportowym są także orzeszki ziemne. Problem postępującego przeludnienia na świecie zwiększa zapotrzebowanie na żywność. W ostatnich latach można zaobserwować narastające zjawisko wykupywania ziemi w Afryce oraz eksploatacji jej wybrzeży. Głównymi graczami są: Chiny Japonia, Korea Południowa, Singapur oraz Arabia Saudyjska. W efekcie lokalna ludność zmagająca się z kryzysem żywnościowym pozbawiona jest dostępu do własnej ziemi i wody. Drugim źródłem utrzymania jest również turystyka. Jednak w wyniku zagrożenia terrorystycznego oraz odwołania słynnego rajdu Paryż – Dakar, ilość turystów odwiedzających Senegal znacznie się zmniejszyła. Ważną gałęzią gospodarki jest także rybołówstwo. Ryby stanowią podstawę wyżywienia Senegalczyków, a narodową potrawą jest thieboudienne – ryba z ryżem oraz warzywami. Niestety Senegal od lat zmaga się z nielegalnymi połowami ryb, realizowanymi przez statki pod obcą banderą. Szczególną ekspansję na tym polu prowadzą Chiny. Ryby w Senegalu od lat stanowiły pełnowartościowy posiłek oraz były źródłem utrzymania znacznej części społeczeństwa. Obecnie lokalni rybacy, dysponujący drewnianymi łódkami przegrywają nierówną konkurencję z wielkimi trawlerami – przetwórniami. Władze Senegalu są bezsilne wobec nielegalnego procederu połowu ryb. Brak odpowiednich służb bezpieczeństwa oraz wszechobecna korupcja uniemożliwiają podjęcie jakichkolwiek działań. Niedostatek żywności nie jest jedynym problemem z jakim zmagają się mieszkańcy senegalskich wsi. Brak jest również opieki zdrowotnej. Szpitale i kliniki znajdują się w większych miastach, a jakakolwiek pomoc medyczna na terenach rolniczych praktycznie nie istnieje. Rytualne okaleczanie żeńskich narządów płciowych jest nadal powszechne w niektórych grupach etnicznych. Zabiegi te wykonywane są w warunkach daleko odbiegających od sterylnych, co powoduje liczne powikłania oraz problemy zdrowotne. Szczególnie trudna jest sytuacja kobiet. Na podstawie moich obserwacji, mogę stwierdzić, że są one główną siłą roboczą w rolnictwie. Widok kobiet pracujących w polu bądź dźwigających ciężkie towary jest powszechny. Niemniej jednak zaskakujący jest ich wygląd. Pomimo ciężkiej pracy oraz niskiego standardu życia noszą starannie wypielęgnowane kolorowe ubrania. Standard życia na wsi jest bardzo niski, dlatego wiele osób decyduje się na emigrację do miast. Dakar – stolica Senegalu wydaje się być główną destynacją Senegalczyków, Miasto jest przepełnione, korki ciągną się tu po horyzont, a warunki mieszkaniowe są dalekie od zachowania jakichkolwiek standardów. Przeludnienie oraz niski standard życia rodzą dodatkowe problemy społeczne jak bezdomność oraz przestępczość. Stan infrastruktury drogowej pozostawia także wiele do życzenia. Senegalskie drogi z pewnością nie są marzeniem kierowcy. W rzeczywistości duża część z nich nie jest nawet wyasfaltowana. Zdezelowane samochody oraz fantazja kierowców i pasażerów stanowią duże wyzwanie dla nieprzystosowanych do lokalnych warunków kierowców. Na drogach można zobaczyć liczne samochody wypakowane po brzegi rozmaitymi towarami. Czasami bywa zaskakujące ile można zapakować na dach samochodu. Codzienne życie ludzi skupia się głównie przy drogach. Jeżdżąc po Senegalu można zobaczyć nie tylko liczne przydrożne bazary, bary czy sklepiki, ale również zakłady fryzjerskie, szewskie i innego rodzaju usługi. Nieodzowny element poboczy stanowią także zdezelowane samochody oraz warsztaty. Problemowi wywozu do Senegalu europejskich, złomowanych samochodów poświęciłam oddzielny post. Przy drogach można zobaczyć także liczne zwierzęta, żywiące się resztkami z ulicy. Podsumowując, tak właściwie nie widzę możliwości poprawy sytuacji Senegalu. Brak zdecydowanych działań ze strony władz uniemożliwia jakąkolwiek poprawę warunków życia mieszkańców tego kraju. Nadmierna, nielegalna eksploatacja zasobów naturalnych, postępujące zaśmiecanie kraju przy braku jakiejkolwiek gospodarki odpadami, jak również nieudolny system opieki zdrowotnej i edukacji spowodowały, że Senegal pogrąża się w chaosie. Szczególnie dramatyczna jest sytuacja dzieci, które zmuszane są rezygnacji z edukacji oraz do żebractwa. Brak świadomości jakiejkolwiek perspektywy dla młodego pokolenia stanowi błędne koło i przekreśla nadzieję dla tego kraju.

Artykuł Błędne koło Senegalu – Girl off the trail pochodzi z serwisu .

Gambia, Senegal – śmietnik Europy

Gosia — Sun, 01 Jan 2023 20:10:23 +0000

Dzisiaj nadszedł ten dzień! 1 stycznia 2023 r. po dłuższej przerwie postanowiłam w końcu zajrzeć na bloga. Ku mojej rozpaczy, przywitała mnie setka powiadomień i aktualizacji. Jednak przyjmuję to na klatę, nie było mi pod drodze do tego przez parę ostatnich miesięcy. Dotychczas, tradycyjnie z końcem roku robiłam podsumowanie, tym razem tak się nie stało, bo szczerze mówiąc odliczałam minuty do końca 2022 roku… Trzy odwołane wyjazdy do Maroko, na Maltę i Mauritius spowodowały, że porzuciłam myśl o podróżowaniu do jakiegokolwiek kraju, którego nazwa zaczyna się na literę M ? Brak podróży w powiązaniu z szarą rzeczywistością oraz paroma innymi przytłaczającymi wątkami, położyły mnie na łopatki. Jednak ostatecznie w drugiej połowie roku wzięłam sobie do serca słowa „klasyka”: nie ważne jak się zaczyna, ważne jak się kończy. Uznałam, że czas przestać lamentować i wziąć sprawy w swoje ręce. Udało mi się odwiedzić Rodos, Panamę, Kostarykę, a tuż przed Świętami spontanicznie znalazłam się w Senegalu i Gambii. Jako pierwszy wpis od tak długiego czasu powinnam zainicjować coś ładnego, jakieś widoczki, przytulne miasteczka czy tego typu inne pierdoły. Jednak rzeczywistość zrewidowała moje zamiary… Gambia i Senegal to dwa ostatnie kraje, które odwiedziłam w zeszłym roku. Od powrotu stamtąd, a było to 24 grudnia cały czas przeżywam to co widziałam. Oczywiście przed wyjazdem zdawałam sobie sprawę, że są to Państwa Trzeciego Świata i byłam w jakimś tam stopniu psychicznie przygotowana na to co mogę tam zobaczyć. Jednak rzeczywistość przerosła moje najgorsze wyobrażenia. Gambia i Senegal mierzą się z ogromnym problemem śmieci. Można je zobaczyć wszędzie, niezależnie czy są to duże miasta czy wsie. Trzeba jednocześnie mieć na uwadze, że kraje Afryki Zachodniej należą do najbiedniejszych państw świata stąd też wydaje się, że nikt tutaj nie przejmuje się tą kwestią. Co więcej, te śmietniska stanowią niejednokrotnie źródło utrzymania. Widok rodzin przeszukujących „składowiska” w poszukiwaniu czegoś na sprzedaż jest tak częsty, że po jakimś czasie może wydawać się normalny. System zagospodarowania odpadów praktycznie tam nie istnieje. Sytuację dodatkowo pogarsza fakt, że obydwa kraje zmagają się z nielegalnym transportem odpadów z krajów rozwiniętych, także z Europy. Nie potrafię zrozumieć tej polityki, szczególnie biorąc pod uwagę europejskie aspiracje określone w Europejskim Zielonym Ładzie. Podczas gdy w Europie przykładamy wagę do właściwej segregacji opadów, nagle w Senegalu czy Gambii to nie ma już znaczenia. Co więcej nie ma znaczenia, że są to także elektrośmieci. Brak jakiekolwiek kontroli nad miejscami składowania opadów stanowi ogromne zagrożenie dla środowiska, nie wspominając już o ludziach i niejednokrotnie małych dzieciach trudniących się przeszukiwaniem wysypisk. Jednak to nie koniec, głównym europejskim „towarem eksportowym” wydają się być samochody nadające się wyłącznie na złom. Auta z Europy są sprowadzane na części bądź naprawiane, a te kompletnie niezdatne do jazdy są po prostu zostawiane przy drogach. Oczywiście „dary” są również przekazywane z Polski… Ostatecznie to co trafia na senegalskie czy gambijskie drogi jest dalekie od spełnienia jakichkolwiek norm emisji spalin czy hałasu. Podczas gdy w Europie promujemy zero-emisyjny transport, w Afryce nie ma znaczenia, że przez smog nie sposób tam normalnie oddychać. To wszystko w powiązaniu z niewyobrażalnym ubóstwem, które zobaczyłam sprawiło, że Gambia i Senegal zrewidowały w dużym stopniu mój światopogląd. Oczywiście, zawsze znajdą się głosy, że kraje rozwinięte pomagają Afryce. Natomiast na podstawie moich spostrzeżeń wydaje mi się, że Afryka miałby się dobrze bez jakiejkolwiek ingerencji…

Artykuł Gambia, Senegal – śmietnik Europy pochodzi z serwisu .