Girl on a Trail – Wojna w Wietnamie, przegrane zwycięstwo?

Gosia — Fri, 18 Aug 2017 19:56:20 +0000

Wojna wietnamska to najbardziej brutalny konflikt od czasów II Wojny Światowej. Wyszukane techniki tortur i zabijania, broń chemiczna w postaci czynnika pomarańczowego, napalmu czy bomb fosforowych oraz tysiące zabitych i rannych tak w skrócie wyglądał ten konflikt. Zatem czy można się dziwić, że w pamięci Wietnamczyków wspomnienie tych czasów jest nadal żywe? Wystarczy krótki spacer ulicami Hanoi, żeby dostrzec pozostałości po wojnie…. Pierwszy punkt w Hanoi – Most Long Bien. Jego historia sięga czasów gdy Wietnam był kolonią francuską. Został wybudowany na początku XX wieku i na tamten czas był jednym z najdłuższych mostów w Azji. Pomysłodawca, tego wielkiego osiągnięcia inżynierii, Gubernator Generalny Indochin – Pan Paul Doumer (późniejszy Prezydent Francji) skromnie nazwał go swoim imieniem. Marzec, godzina 19 wieczorem, gęsta mgła unosi się nad Hanoi, co jest typowe dla tej pory roku. Moim oczom ukazuje się rozlatująca się metalowo – drewnienia konstrukcja. Obecnie most ledwo pamięta czasy swojej świetności jednak jego wygląd doskonale pasuje do jego roli – symbolu oporu wietnamskiego przeciwko Amerykanom. Ze względu na swoje strategiczne położenie (był to jedyny most, który łączył Hanoi z głównym portem w Haiphong) w trakcie wojny wietnamskiej, był to jeden z najbardziej bombardowanych punktów w Hanoi. W celu wstrzymania bombardowania mostu oraz jego odbudowy, Wietnamczycy wykorzystywali amerykańskich jeńców. Kolejny punkt – więzienie Hoa Lo, „pieszczotliwie” nazwane przez amerykańskich jeńców Hanoi Hilton. Z zewnątrz wygląda całkiem przyzwoicie, niestety pozory mogą mylić… Co znajduje się w środku? Ekspozycja podzielona jest na dwie części. Pierwsza w drastyczny sposób przedstawia czasy kolonii francuskiej. Można zobaczyć tu rozmaite narzędzia tortur oraz klaustrofobiczne izolatki. Druga część, przedstawia warunki w jakich byli przetrzymywani w trakcie wojny wietnamskiej amerykańcy piloci z Johnem McCainem na czele. Zdjęcia przedstawiają szczęśliwych jeńców grających w szachy, sadzących drzewka czy ubierających choinkę na Boże Narodzenie… Jakieś 700 km dalej „ląduję” w Khe Sanh – dawnej bazie amerykańskiej znajdującej się tuż przy granicy z Laosem, a ściślej drogi nr 9, wykorzystywanej przez armię Północnowietnamską do przedostawania się na teren Wietnamu. Pod koniec lat 60-tych rozegrała się tu historyczna bitwa. Po krwawych walkach oraz oblężeniu trwającym 77 dni U.S. Marines zdołali utrzymać bazę. Baza Khe Sanh znajduje się około 23 km (14 mil) na południe od słynnej wietnamskiej strefy zdemilitaryzowanej (DMZ). W latach 1954 -1975 oddzielała ona Wietnam Północny od Południowego i w rzeczywistości była wówczas jednym z najbardziej zmilitaryzowanych obszarów na świecie. Na skutek intensywnych bombardowań okolicy powstał tutaj kompleks tuneli Vinh Moc, w którym chroniła się lokalna ludność. Szacuje się że w okresie od 1966 do 1972 r. Armia Amerykańska zrzuciła na ten teren około 9 tys. ton bomb, co w przeliczeniu na jednego mieszkańca wynosi około 7 ton!!! Tunele zostały wykopane przy pomocy prostych narzędzi na głębokość 30 metrów i długość 2 km. Znajdowały się tu kuchnie, oddzielne „pokoje” dla rodzin oraz szpital. Na trzech poziomach mieszkało tu łącznie około 300 osób. Pomimo licznych nalotów na ten teren nikt nie zginął. Na południu Wietnamu, tuż pod Ho Chi Minh City (dawnym Sajgonem), także znajduje się sieć tuneli zwanych Cu Chi. Ich budowa rozpoczęła się jeszcze za czasów okupacji francuskiej. Jest to cześć szerszego systemu podziemnego o długości aż 250 km, sięgającego aż pod samą granicę z Kambodżą! W takcie wojny wietnamskiej były wykorzystywane do walki partyzanckiej, a część z nich przechodziła tuż pod amerykańskimi bazami. Stanowiły one też drogi zaopatrzenia w broń i jedzenie, a także kryjówkę dla miejscowej ludności. Amerykanie bezskutecznie próbowali zniszczyć tunele, poprzez wysyłanie swoich żołnierzy pod ziemię. Specjalnie szkoleni żołnierze tak zwane „szczury tunelowe”, uzbrojeni jedynie w broń, nóż i latarkę, musieli przeczołgać się przez bardzo wąskie tunele, natrafiając po drodze na różnego rodzaju pułapki, jaka była ich przeżywalność, można się domyślić… Innym sposobem było użycie defoliantów mających za zdanie zniszczenie gęstej roślinności porastającej tunele. Ostatecznie naloty dywanowe zastosowane pod koniec wojny zniszczyły część tuneli. Po wizycie w tunelach Cu Chi udałam się do tzw. War Remnants Museum, wcześniej znanego jako Exhibition House for US and Puppet Crimes. Zewnętrzna ekspozycja przedstawiająca różnego rodzaju sprzęt i wyposażenie wojskowe nie wskazuje na jego prawdziwy charakter. Wewnątrz znajdują się przerażające zdjęcia wojenne, a także te przedstawiające skutki użycia agenta pomarańczowego, napalmu oraz bomb fosforowych. Zastosowanie broni chemicznej miało daleko idące konsekwencje, gdyż prowadziło do zwiększonej zachorowalności na choroby nowotworowe oraz było przyczyną upośledzeń i niedorozwoju u późniejszych pokoleń. Celowo nie przedstawiam swojego komentarza w tym poście. Wiadomo, każdy kraj ma swoją wersję historii, a poza tym to podobno zwycięzcy piszą historię… Jednak czy jakąkolwiek wojnę można rozpatrywać w kategorii wygranej? Wydaje mi się, że o ile można stwierdzić że Wietnam Północny pokonał USA, o tyle stwierdzenie, że wygrał jest wątpliwe. ” order_by=”sortorder” order_direction=”ASC” returns=”included” maximum_entity_count=”500″]

Artykuł Girl on a Trail – Wojna w Wietnamie, przegrane zwycięstwo? pochodzi z serwisu .

Mroczne więzienie Patarei

Gosia — Wed, 14 Oct 2015 14:04:35 +0000

Tallin kojarzy się głównie z magiczną atmosferą średniowiecznego miasteczka, otoczonego basztami oraz z przepięknymi pastelowymi kamienicami. Jednak nasze główne skojarzenie związane z tym miastem to druty kolczaste, ciemne korytarze oraz budzące grozę sale operacyjne, jednym słowem mroczne więzienie Patarei w całej swojej okazałości. Miejsce to kryje w sobie prawie 200 lat historii Estonii. Obiekt został wybudowany w XIX w. i służył początkowo jako forteca do obrony portu w Tallinie. W 1920 r., został przekształcony na więzienie. W czasie II wojny światowej, umieszczano tu więźniów wojennych, natomiast później wykorzystywane było przez KGB. Szacuje się, że w szczytowym momencie przetrzymywanych było tu ponad 1000 więźniów. Zgodnie z informacją na stronie, od 2007 r., obecnie funkcjonuje jako, jakkolwiek dziwnie to zabrzmi, park kultury. Więzienie otoczone jest wysokim murem, dodatkowo zabezpieczonym drutem kolczastym. Ogromny kilkupiętrowy budynek kryje w sobie setkę mrocznych korytarzy, cel oraz innych równie przerażających pomieszczeń. Brak jest turystów, nie ma ścieżki zwiedzania oraz informacji o poszczególnych pomieszczeniach, jednak wyobraźnia podpowiada, że działy się tutaj przerażające rzeczy. Wszechobecny mrok, obdrapane ściany, kraty czy porozrzucane meble tworzą tutaj atmosferę rodem z najbardziej przerażającego horroru. Patarei jest na tyle przerażające w ciągu dnia, że aż strach pomyśleć jak wygląda po zmroku. Cały kompleks wygląda jak pospiesznie opuszczony, w celach znajdują się ubrania, naczynia, porozrzucane buty.W niektórych pokojach można dostrzec przyczepione do ścian listy oraz zakrwawioną pościel. Są także pokoje administracyjne z maszynami do pisania czy telefonami oraz biblioteka z dość pokaźnym zbiorem zakurzonych książek. W łazienkach widać pozostałości po prysznicach oraz zardzewiałe umywalki. Przerażenie budzą małe ciemne pokoje bez okien. W słabym świetle latarki można dostrzec czerwone ściany i posadzkę, wyobraźnia automatycznie podpowiada w jakim celu były wykorzystywane. Prawdopodobnie egzekucje odbywały się poprzez strzał w głowę lub powieszenie. Grozę budzą również dwie sale operacyjne. W centralnym punkcie jednej z sal znajduje się stół ustawiony tuż pod wielkimi lampami chirurgicznymi. Szafki wypełniają liczne akcesoria chirurgiczne jak gaza, bandaże, różnorodne fiolki czy pojemniki z dziwnymi substancjami. Jest nawet specjalistyczny sprzęt medyczny… Zwiedzając sale chirurgiczne nasunęło nam się tylko jedno pytanie, czy aby na pewno w trakcie II Wojny Światowej, były wykorzystywane w celu ratowania ludzkiego życia? Całe więzienie Patarei wygląda tak, jakby ktoś celowo chciał zatrzymać tu czas, zaznaczyć swój ślad w tym koszmarnym miejscu. Tragiczna i przerażająca przeszłość jest spisana w jego murach oraz pozostawionych przedmiotach. Całość jest tak wymowna, że brak dodatkowych informacji na miejscu jest zbędny, panująca tu atmosfera oraz wyobraźnia sama podpowiada jego mroczną historię. Info praktyczne Więzienie Patarei znajduje się na ulicy Kalaranna 2 lub Kalaranna 2a, około 15-20 minut spacerem od starego miasta, tuż obok Seaplane Harbor. Z centrum miasta można się tam dostać tramwajem nr 1, 2 lub busem nr 3 i wysiąść na przystanku Linnahall, z którego należy przejść około 1 km wzdłuż tzw. Culture Kilometer walking trail. Mapka dostępna jest tutaj Google maps. Na ulicy Kalaranna trzeba wypatrywać wysokiego muru z żelazną bramą. Wstęp kosztuje 3 € (bilet studencki 2€). Zwiedzanie indywidualne możliwe jest od maja do września w godzinach 12-19 (ostatnie wejście przypada na 18.15). W pozostałe miesiące obiekt udostępniony jest wyłącznie dla grup zorganizowanych. Wycieczki odbywają się przy zebraniu 10 – osobowej grupy. Godzinne zwiedzanie w języku angielskim kosztuje 8 € (6€ dla studentów i uczniów), natomiast po estońsku 7€ (5€ dla studentów i uczniów). Szczegóły oraz terminy można znaleźć na stronie więzienia Patarei.

Artykuł Mroczne więzienie Patarei pochodzi z serwisu .

wiezienie -

Girl on a Trail – Wojna w Wietnamie, przegrane zwycięstwo?

Mroczne więzienie Patarei