Road trip w Nowej Zelandii

Road trip po Nowej Zelandii to nie jest sposób przemieszczania się między atrakcjami, tylko atrakcja sama w sobie. Jednak muszę to powiedzieć wprost: Nowa Zelandia nie ma super infrastruktury drogowej. I to było dla mnie zaskoczenie, szczególnie że jest to kraj popularny wśród turystów.  

Ze względu na ukształtowanie terenu większość dróg to górskie, jednopasmowe serpentyny. I paradoksalnie to jest absolutnie fantastyczne. Każda trasa jest przeżyciem, a road trip po Nowej Zelandii spokojnie może być głównym punktem podróży, a nie tylko środkiem do celu. Jazda technicznie trudniejszymi odcinkami wśród gór, jezior i pustych przestrzeni daje niezapomniane wrażenia.

Jednak przyjemność czasami odbiera stan techniczny dróg. Część z nich wygląda tak, jakby od lat była w trakcie niekończącego się remontu, inne są po prostu wyboiste. Szczególną ostrożność trzeba zachować w deszczowe dni, bo koleiny wypełnione wodą potrafią zaskoczyć i łatwo o poślizg. Trzeba jednak uczciwie przyznać, że przy ocenie jakości dróg warto wziąć pod uwagę skalę kraju. Nowa Zelandia ma zaledwie około 5,2 miliona mieszkańców przy powierzchni 268 tysięcy kilometrów kwadratowych. Dla porównania Polska ma 312 tysięcy kilometrów kwadratowych, ale mieszka w niej ponad sześć razy więcej ludzi. W efekcie spora część dróg prowadzi przez kompletne bezdroża i przejazdy po 100 kilometrów bez śladu jakiejkolwiek cywilizacja nie są tu niczym nadzwyczajnym. Jest w tym pewien urok, nawet jeśli asfalt czasami znika pod kołami.

Nawigacja i tankowanie

Mała liczba ludności i niski stopień urbanizacji przekładają się też bezpośrednio na ilość stacji benzynowych. W Nowej Zelandii naprawdę trzeba pilnować poziomu paliwa, bo zdarzają się odcinki, na których przez ponad 100 kilometrów nie ma żadnej stacji benzynowej. Czasami pojawiają się znaki ostrzegające o braku stacji, ale nie jest to regułą. Ja trzymałam się zasady, że nigdy nie schodzę poniżej połowy baku. Benzyna 91 kosztowała mnie zwykle między 2,50 a 2,70 NZD za litr (2025 r.). Przed wyjazdem warto zainstalować aplikację Gaspy, która pokazuje najtańsze stacje w okolicy, Najrozsądniej tankować w większych miastach, tam ceny są zauważalnie niższe. Warto też pobrać mapy offline, bo w Nowej Zelandii zasięg potrafi zniknąć szybciej niż benzyna.

Opłaty drogowe

W Nowej Zelandii na chwilę obecną (2026 r.) istnieją trzy płatne odcinki autostrad:
– Northern Gateway Toll Road – na północ od Auckland
– Tauranga Eastern Link
– Takitimu Drive
Pełna informacja dostępna jest tutaj. Opłaty za przejazd nie są wysokie i wynoszą około 2,5 NZD (2025 r.). Płatności dokonuje się online, podając numer rejestracyjny pojazdu, i absolutnie nie wolno o tym zapomnieć. Na zapłatę jest pięć dni od przejazdu, w innym wypadku otrzymamy mandat. Oznaczenia płatnych dróg są czytelne i duże tablice wyraźnie informują o obowiązku uiszczenia opłaty.

Zasady ruchu drogowego

W Nowej Zelandii obowiązuje ruch lewostronny. Dlatego bezwzględnie trzeba trzymać się lewej strony, a na ronda wjeżdżać odwrotnie niż w ruchu prawostronnym, czyli pod prąd 😉Pamiętajcie o tym, aby przestrzegać przepisów drogowych. Pomimo że kierowcy siedzą z prawej strony ograniczenia prędkości są w systemie metrycznym nie imperialnym.

W całym kraju można jeździć maksymalnie 100 km/h, choć czasami zdarzają się odcinki z ograniczeniem do 110 km. W miastach standardem jest 50 km/h, choć zdarzają się strefy z ograniczeniem do 30 km/h. Warto też pamiętać, że zaparkowanie „pod prąd” może skończyć się mandatem. Z moich obserwacji wynikało, że lokalni kierowcy naprawdę stosują się do tych przepisów. Policji praktycznie nie widziałam, fotoradary i odcinkowe pomiary prędkości trafiają się rzadko i zazwyczaj są oznaczone.

Wypożyczenie samochodu

Wypożyczenie samochodu w Nowej Zelandii nie stanowi żadnego problemu. Potrzebne jest polskie prawo jazdy oraz międzynarodowe. Przed wyjazdem natknęłam się na informacje, że wymagane jest międzynarodowe prawo jazdy wydane na podstawie Konwencji Genewskiej, ponieważ Nowa Zelandia jest jej sygnatariuszem. Na miejscu wypożyczalnie akceptowały również dokumenty wydane na podstawie Konwencji Wiedeńskiej, ale z perspektywy czasu uważam, że bezpieczniej wyrobić to genewskie. Nie miałam kontaktu z policją, więc nie testowałam tego w praktyce, ale lepiej dmuchać na zimne.

Na rynku działa wiele znanych wypożyczalni. Na drogach było pełno aut z wypożyczalni Jucy, której wcześniej nie znałam. Choć może nie było ich tak dużo, ale je zapamiętałam bo rzucały się w oczy.

Ja postawiłam na lokalną firmę Bargain Rental Cars, bo podróżowałam sama i zależało minimalizacji wydatków. Na Wyspie Północnej dostałam Nissana Tida z 2008 roku. Samochód miał już swoje lata i zdecydowanie nie był obiektem westchnień, ale jechał, więc spełniał swoje zadanie.

Na Wyspie Południowej sytuacja zmieniła się diametralnie, bo w cenie auta klasy mini dostałam Toyotę Camry Hybrid z 2022 roku. Ten samochód zrobił mi prawdziwe wakacje. Początkowo cieszyłam się, że hybryda pozwoli mi zaoszczędzić na paliwie, a w praktyce… jeździłam jeszcze więcej, bo prowadzenie było czystą przyjemnością.

Łącznie po nowozelandzkich drogach przejechałam niemal 6 tysięcy kilometrów i było to jedno z najbardziej niesamowitych doświadczeń z całej podróży. Każda trasa była przygodą sama w sobie i mam wrażenie, że mogłabym tam jeździć bez końca, nawet bez konkretnego celu na mapie.